Son günlerde iç karışıklıklarla gündeme gelen Yemen’de gerçekte neler olup bittiğine dair yeterince siyasî analiz yapıldığını söyleyebiliriz. Konunun dinî/itikãdî boyutuna gelince, orada bir miktar boşluk bulunduğu görülüyor. Bu yazıda söz konusu boşluğun kısmen de olsa doldurulması istikametinde bir özetleme yapmaya çalışacağım.

1. “Yemen” deyince akla gelen “Hûsîler”le Yemen Şiası›nı aynîleştirmek doğru değil. Bütün Hûsîler şiidir, ama bütün şiiler Hûsî değildir. Hûsîlik, adını Hüseyn Bedruddîn el-Hûsî’den (ö. 2004) alan bir örgüttür.i

2. Yemen şiiliği, İran/Irak şiiliği gibi “imâmî” değilii “Zeydî”dir. İmâmiyye, tıpkı peygamberler gibi, hatta Hz. Peygamber (s.a.v) dışındaki peygamberlerin tamamından üstün ve “masum” kabul ettiği 12 imam inancını merkeze alırken, adını, İmam Muhammed el-Bâkır’ın baba-bir kardeşi İmam Zeyd’den alan Zeydîlikte “masum imam” inancı yoktur.

3. İmâmî kaynaklar İmam Zeyd’in, ağabeyi İmam Muhammed el-Bâkır’ın imametini desteklemek için ayaklandığını ileri sürerken Zeydî kaynaklar bunu temelden reddeder. Zeydîliğe göre «nassla tayin edilmiş imam” olmadığı gibi, “masum imam” da yoktur. Ehl-i Beyt’ten her kim fiilî bir ayaklanmayla iktidarı ele geçirirse “hak imam” odur. Dolayısıyla Zeydîlere göre, İmâmiyye›nin, sürekli “takıyye” yaparak yaşamış imamları hak imam olamaz. Bu noktada Zaydiyye’nin İmâmiyye›ye dönük çok sert........

© Yeni Şafak