Dünyada siyasetin dili sertleşiyor, ticaret savaşları sıradanlaşıyor, ülkeler arası güven hızla aşınıyor. Böyle zamanlarda devletler vitrine değil, kasaya bakar. Çünkü krizler kapıya dayandığında konuşan şey demeçler değil, rezervlerdir. Almanya'da bugün yükselen "altınlarımız geri gelsin" tartışması da tam olarak bu yüzden önemlidir.

Bu mesele ilk bakışta teknik bir merkez bankası kararı gibi görünebilir. Oysa işin özünde çok daha derin bir soru vardır: Bir ülke en değerli varlığını kime ve nereye emanet eder?

Altın, sadece bir maden değildir. Altın; güvenin, egemenliğin ve son çarenin adıdır. Tarih boyunca imparatorluklar çökerken, paralar değer kaybederken altın hep ayakta kalmıştır. Savaş dönemlerinde ülkeler ilk olarak altınlarına bakmış, ekonomik kuşatmalarda son nefeslerini bu rezervler sayesinde almıştır. Bu yüzden altının nerede durduğu, teknik bir detay değil, stratejik bir tercihtir.

Almanya, dünyanın en büyük altın rezervlerinden birine sahip ülkelerden biridir. Ancak bu rezervlerin önemli bir kısmı uzun yıllardır ülke dışında tutulmaktadır. Bunun tarihsel bir arka planı vardır. Soğuk Savaş yıllarında Avrupa güvenli değildi. O dönem için altının güçlü müttefiklerin kasalarında tutulması mantıklı bir önlem olarak görülüyordu. ABD ise ekonomik ve askeri gücüyle en güvenli liman sayılıyordu.

Fakat bugünün dünyasında aynı güven duygusunun sorgusuz kabul edildiğini söylemek zor.

Küresel sistem artık daha kırılgan. Uluslararası ilişkilerde dostluklar hızla değişiyor, çıkarlar her şeyin önüne geçiyor. Dün yakın olan ülkeler bugün gümrük duvarları yükseltiyor, dün verilen sözler bugün askıya alınabiliyor. Ekonomi, siyasetin gölgesinde; siyaset ise güç mücadelesinin tam ortasında........

© Yeni Mesaj