Hafta sonu basında şöyle bir haber okudum: “Tüfekçi Ltd. tarafından Haspolat’ta tam teşekküllü bir ilkokul inşa edilmesi nedeniyle Bakanlar Kurulu tarafından Haspolat İlkokulu’nun adı Haspolat Gülen Tüfekçi İlkokulu olarak değiştirildi.”

Hiç itirazım yok. Ne varlıklı bir iş insanın okul yapmasına ne de bu okula kendi ailesinden birisinin isminin verilmesine…  Ama panoları süsleyen “şu kadar okul yaptık” reklamları için söylemek istediklerim var: Yukarıda okuduğunuz haber, bahsedilen okulların nasıl yapıldığı hakkında bilgi veriyordur. Ancak dahası var…

Son yıllarda eğitim adına en sık rastladığımız manzara; kurdele kesme törenlerinde kameralara gülümseyen yetkililer. Fakat madalyonun diğer yüzünü çevirdiğimizde acı bir gerçekle karşılaşıyoruz: “Yeni” okullar yapılıyor ama hemen ertesi sene aynı okula konteyner yapılar yerleştiriliyor. Okul var ama planlama yok, ihtiyaç analizi yok, nasıl bir okul yapmalıyız sorusuna yanıt verecek vizyon yok.

Okul binası yapmak önemlidir ve ihtiyacımız var. Ancak o binayı okul yapacak şey sistemin niteliğidir:

Şehrin göbeğindeki kalabalık okullar ile kırsaldaki veya dezavantajlı mahallelerdeki okullar arasındaki uçurum, yeni yapılarla kapanmıyor. Yapısal bir reform yapılmadığı sürece, binalar sadece eşitsizliğin üzerini örten parlak bir örtü olarak........

© Yeni Düzen