Hayretler içinde kalıp müdahale edemediğimiz pek çok baskıcı durumla karşılaşıyoruz ve yaşam enerjimizi zedeliyor bu. Totaliter sistemlere tabi olmak böyle bir şey. Baskıcı aileler de öyledir ya; sana yasaklananın mantıksal bir açıklaması yoktur. Bir açıklaması olsa, çocuğa bu güzelce izah edilse huzursuzluk bitecektir ama yoktur. Gücü elinde tutan bunu kendine tabi olan birine baskı uygulamaya programlanmıştır. İktidarı ve otoriteyi sürdürme kaygısı her şeyin önüne geçmiştir. Otoritenin bir edası vardır ve kesinlikle terk edilmemelidir bu. Karşıdaki hiyerarşi basamağındaki yerini hatırlamalıdır. Çizilen sınırlar zinhar geçilmemelidir.

Kıbrıs’ın kuzeyinin dünyadan soyutlanmış bir açık hava hapishanesine dönüştüğü o en karanlık zamanları anımsıyorum. Adanın diğer yarısının gökyüzündeki yıldızlardan bile uzak olduğu günlerdi bunlar. Avusturalya’ya gitmek Larnaka’ya gitmekte daha mümkündü örneğin. Adanın diğer yarısına geçişler için istisnai izinler büyük cefalar çekilerek alınırdı bazen. Bayram gibiydi o geçişler.

Her şey ne kadar kötü olursa olsun ileriye doğru gelişiyor hayat. Tökezlenilse bile ilerleniyor yolda. Geçmiş daha güzeldi deniyor ya; değildi aslında. Nostalji içinde olanlar biraz da kendi çocuk ve genç hallerini; belki de o dönemlerdeki masumiyeti özlüyorlar. Doğa bugünkü gibi bozulmamıştı elbette ama........

© Yeni Düzen