İstanbul’da acı içinde Sevgül’ün cenazesini izlerken bunu bir kez daha teyit ettim. Biz adanın bütününe yayılmış büyük bir aileyiz ve soyadımız Barış. Belki de tek umut bu güzel insan potansiyeli Kıbrıs’ta. Sevgül’ün Kıbrıs için yaptıklarına sahici bir takdir taşıyan, onun erken ölümü için içleri yanan bu insanlar paylaşılmış bir gelecek olacaksa onun en bariz işareti.

Sevgül benim çocukluk arkadaşımdı. 1970 yılında sonradan adı Türk Maarif Koleji olan İngiliz Koleji’ne girdik birlikte ve aynı sırada yan yana oturduk. İngilizce öğretmenimiz Özker Özgür sürekli kendi aramızda konuştuğumuz için bize “Chatting Boxes” derdi. Konuşamadığımızda küçük kağıtlara mesajlar yazıp birbirimize iletirdik. Biz o yıllarda Türk Bankası’nın arkasında, Şehir Bakkaliyesi üstündeki evde yaşıyorduk. Sarayönü’ndeki Kütüphane binasına yakın yani. Sevgül kütüphane sorumlusu olan annesi Türkan Teyze’nin yanında olurdu hep ve onun yanına giderdim ben. Çok net hatırlamasam da benim kırmızı ayakkabılarıma bayıldığını ve sonra aynı kunduracıdan kendisine de kırmızı ayakkabılar aldırdığını ve ikiz ayakkabılarla dolaştığımızı yazmıştı bir yazısında.

Ben “Arts” o ise “Science” bölümünü seçmiştik sonra. Annesi hiçbir yere yalnız gitmesine izin vermezdi ama biz Efruz apartmanına taşındığımızda Sevgül’ü bize getirip bırakmıştı. AFS bursu ile Amerika’ya gittiğinde bana süslü........

© Yeni Düzen