Hamd ve Şükür Komşuluğu

Hamd’de; Cenab-ı Hakk’ın izzet ve azametini, ulviyet ve yüceliğini, büyüklük ve kemâlâtını, celâl ve kibriya’sını takdir ön plânda.  

Şükür’de ise; eşref-ı mahlukat ve ahsen-i takvim1 suretinde yaratılmış insanın kâinattın bir meyvesi ve halifesi sıfatıyla Rabbine teşekkür hisleri ön planda.

İçimize döndüğümüzde, hamd’i izzet ve onurumuz… Şükr’ü kadirbilirliğimiz ve minnettarlık duygumuz… Hamd’i şuur ve basiretimiz, şükr’ü kalbimiz… Hamd’i kulluğumuz, şükr’ü insanlığımız… Hamd’i imanımız, şükr’ü ubudiyetimiz… Hamd’i aczimiz ve zaafımız, şükr’ü fakrımız ve ihtiyaç içinde oluşumuz gerektirirler.

Dergâh-ı İlâhiyeye döndüğümüzde ise: Hamd’i Cenab-ı Hakk’ın İstiğnâ-i Zâtî’si, şükr’ü Gınâ’sı2… Hamd’i Samediyet’i, şükr’ü Ehadiyet’i… Hamd’i kemâlâtı, şükr’ü ihsânâtı… Hamd’i Rahmâniyet’i, şükr’ü Rahîmiyet’i… Hamd’i Ulûhiyet’i, şükr’ü Rubûbiyet’i… Hamd’i Rezzâkiyet’i, şükr’ü Mağfireti ve Ğufrân’ı… Hamd’i Celâlî sıfatları, şükr’ü Cemâlî sıfatları… Hamd’i Aynî sıfatları3, şükr’ü ise fiilî sıfatları4 isterler.

Hamdin ve Şükrün Edası 

Hamd ile şükür arasında bu nüansların bulunmasına rağmen; temelde ve özde kulun Rabb’ine yönelişini ifade etmesi bakımından şükretmek hamd etmeyi; hamd etmek de şükretmeyi içinde barındırır. Yani bu nüanslar çok büyük mana farklılıklarını husûle getirmezler. Şükreden bir insan, eşsiz izzet, istiğnâ ve ikrâm sahibi Rabb’ine  hamd etmiş; hamd eden bir insan da, büyük ihsân, lütuf ve nimetlerle perverde eden Rabb’ine şükretmiş olmaktadır. Zaten Kur’ân’da şükür ifadesi olarak “hamd” terimi gündeme getirilmiştir. 

“Elhamdülillâh” kelimesinde hamd ve şükür mefhumları birlikte temsil edilmiştir.

Esasen bizim yaptığımız ibadet ve itaatlerden tutun da, tesbih, tehlil, tekbir, tazim, tahmid, zikir, fikir,........

© Yeni Asya