Sınıf öğretmeni Zafer, bir haftadır verdiği ödevleri yapmayan Harun adlı öğrencisinin velisine birkaç kez haber göndermiş. Ancak hiçbirinden geri dönüş alamamıştı. Velinin ilgisizliği karşısında sabrı taşan Zafer, öğrencisine “Yarın velin okula gelmezse sen de gelme,”  demişti.

Veli öğretmenin sözü duyunca gecenin bir kısmını uykusuz geçirdi ve sabah erkenden, öfkeyle sınıfın kapısını çalmadan içeri girdi. Öğrencilerin gözü önünde öğretmene yüksek sesle çıkıştı: “Sen nasıl çocuğuma okula gelme dersin?” diyerek bağırdı.

Zafer, ne kadar öğrencinin sınıf içindeki durumunu anlatmaya çalışsa da veli onu dinlemedi. Sınıftaki çocuklar korkuyla sus pus olmuştu. Zafer, öğrencisinin sorununu çözmeye çalışırken, kendi psikolojik dengesini yitirme noktasına gelmişti. Gürültüyü duyan diğer öğretmenler ve okulda bulunan bazı veliler sınıfın kapısında toplandı. Araya girenler sayesinde veli güçlükle okuldan uzaklaştırıldı.

Olayın ardından Zafer öğretmen uzun bir süre kendine gelemedi. Sınıfındaki verimi düştü, psikolojik olarak yıprandı. Bir ay içinde birkaç öğretmen daha benzer olayları yaşadı.

Tartışmaların temelinde genellikle benzer cümleler yer aldı: “Ben çocuğumu tanırım, yalan söylemez. Ne diyorsa doğrudur.” Bu tarz ifadeler, öğretmen-veli-öğrenci üçgeninde güven zedelenmesine yol açıyordu; sağlıklı bir iletişim kurulmasını engelliyordu. Çoğu zaman öğretmenle veli arasında bir uzlaşma zemini bulunamıyordu.

Okulun diğer bir köşesinde farklı bir tablo vardı. Aydın adında sınıf öğretmeni, sınıfında neşe içinde ders işliyordu. Öğrencileriyle olan ilişkisi, öğretmenlik mesleğine duyduğu sevgiyle besleniyordu. Bu fark dikkat çekmişti. Diğer sınıflardaki veliler arasında, “Keşke bizim öğretmenimiz de Aydın öğretmen gibi olsa,” şeklinde fısıltılar yayılmaya başlamıştı.

Aydın öğretmen, yılın başında velileri toplayarak onlara şöyle seslenmişti:

“Sayın velilerim, bu çocuklar bizim geleceğimiz. Canlarımız,........

© Yeni Asya