Okullarımız ve öğretmenlerimiz binlerce öğrencisiyle yeniden buluştu. Adettendir genel itibarıyla öğretmenler ilk derslerinde öğrencileriyle bir yıl önceki beraber geçirilen güzel günleri, kıymetli hatıralarını anlatır. Tabi ki öğrencileri de aynı şekilde hatıralarını hem arkadaşlarına hem öğretmenlerine anlatır. Ayrıca uzun geçen bir tatilin hatıraları, yaptıkları işler, geziler vb.

Bu yazımızda ahlaklı ve faydalı bir neslin yetişmesini az da olsa anlatacağım, eksik veya fazla olabilir. 

Türkiye’nin değişik şehir ve köylerinde öğretmenlik yaptım. Öğretmenlik yaptığım yıllar boyunca birinci dersimde hayat bilgisini öğrencilerime anlattım. Evet, mübalağa etmiyorum her ilk dersim hayat bilgisiydi. Peki, nedir bu hayat bilgisi; hayat bilgisini bir objeye benzetirsek buna sevgi de diyebiliriz. Öğrencilerimin o körpe dimağlarına hep sevgiyi yerleştirmeye çalıştım. Elbette bir çocuk için aile çok önemlidir, aile çocuk için her şeydir. Çocuk ilk terbiyeyi ailesinden alır. İlk muallimi de ailesidir. Lakin bir çocuk için okul-öğretmen faktörü de çok önem arz etmektedir. Öğretmen öğrencisine hayat bilgisi dersinde başta sevgiyi vermelidir öğrencisine. Her şeye sevgiyle yaklaşmasını öğretmelidir. Hayat bilgisi dersinde yardımlaşmayı vermelidir. Bir canlının kıymetli olduğunu, bu kıymetin derecesini bilmelidir. Yanlışın, zararın tehlikeli boyutlara nasıl gebe olduğunu anlatmalıdır bir öğretmen öğrencisine. 

Yaradan tarafından yaratılmış canlıların en şereflisinin insan olduğuna inandırmalıdır bir öğretmen öğrencisine. Öğrencisi bu inancı vücudunda ki........

© Yeni Asya