Toplumun geleceğinin inşa edildiği en önemli saha eğitimdir. Milletlerin yükselişi de düşüşü de büyük ölçüde yetiştirdikleri insanın niteliğiyle ilgilidir. Köklü bir geçmişten gelen, nice medeniyetler ve imparatorluklar kurmuş bir millet olarak bizler; adaleti, merhameti, güveni, temizliği ve insan onurunu önceleyen bir anlayışla yüzyıllar boyunca dünyaya tesir etmişizdir.

Peki, bugün neden adaletsizlikten, hak ve hukuk tanımazlıktan, merhametsizlikten, tahammülsüzlükten, kavga ve dövüşten, edepsizlikten, adam kayırmadan ve kul hakkından şikâyet ediyoruz?

Yeni bir öğretim yılına başlarken bütün bu meselelerin sebebini yalnızca eğitim sisteminde aramak doğru mudur?

Dün ile Bugün Arasındaki Fark

“Eski eğitim ile bugünkü eğitim arasında ne fark var?” diye sorulabilir.

Geçmişte eğitim; öğretmen, öğrenci ve aileyle birlikte bütün toplumu kuşatan bir terbiyeye dayanıyordu. Eğitende de eğitilende de bir kalite, teslimiyet ve sorumluluk anlayışı vardı. İlim öğrenmek kolay elde edilen bir makam değildi. Ulemaya ulaşmak zahmet, sabır ve fedakârlık isterdi.

İlim; makam, para ve servet kazanmak için değil, Allah’ın rızasını kazanmak, insanlığa faydalı olmak ve topluma değer katmak için talep edilirdi. Dünya hayatının geçici olduğu, asıl kazancın güzel bir insan olmakta bulunduğu düşünülürdü.

Esnaf siftah ettiğinde müşteriyi diğer esnafa yönlendirebiliyor, kardeşini kendisine rakip değil, yol arkadaşı görüyordu. “Ben” yerine “biz” anlayışı hâkimdi.

Eğitimin İlk Mektebi: Aile

Çocuk, okula başlamadan önce ilk eğitimini aileden alırdı. Anne kucağı onun ilk mektebi, baba ocağı ilk terbiyesiydi. Çocuk; oturmasını, kalkmasını, konuşmasını,........

© Yeni Asya