Bunun zıttı hakperestliktir. Ne olursa olsun hakka taraf olmak, kim olursa olsun haklı olandan yana olmaktır. Bu tavır insanî ve İslâmî bir duruştur.

Tarafgir bir şahıs, aklî muhakeme ve muvazene yapamaz. Onda fikr-i sabit vardır. İnsaf ve vicdan devre dışıdır. Böyle kişilerle fikir müzakeresi yapılamaz. Yapılsa zaman kaybı olur, moral bozulur, sonunda ümit edilmeyen olumsuz sonuçlar ortaya çıkması muhtemeldir.

En tehlikeli tarafgirlikten biri; ehl-i dalâlete/ Süfyanizme, Deccalizme taraftarlık göstermektir. Bir kısım Müslümanlar, işin gerçek mahiyetini bilmediklerinden, manevî değerleri kökünden sökmeye çalışan, inançsızlığı ve ahlâksızlığı terviç eden malum kişiye ve ideolojisine taraftarlık gösterirler.

Onu severler, överler ve ona dua ederler. Onun yaptığı tahribatı tevil ederler, kahraman ordunun zafer ve şerefini ona verirler. Böylesi kişilere tarafgirlik göstermek, onların vebaline manen ortak olma yanında, onlar yüzünden dünya ve ahiret........

© Yeni Asya