Tartışmalı olan, bu kurumun fiilen ne yaptığıdır. Kanunlarda güçlü yetkilerle donatılmış bir üst kurulun, ekranlardaki bu tablo karşısında etkisiz kalması artık uzun zamandır bir tercih halini almıştır. Bu noktada sıkıntıihmalkârlık değil, kurumsal irade eksikliğidir.

Türkiye’de televizyon yayıncılığı uzun süredir şiddeti sıradanlaştıran, ahlâkî sınırları aşındıran ve toplumsal gerilimi besleyen bir çizgide ilerlemektedir. Gündüz kuşağında aile yapısını zedeleyen içerikler, akşam saatlerinde kavga ve şiddeti reytinge dönüştüren yapımlar olağanlaşmıştır. Bu yayın düzeni tesadüfen oluşmamıştır; denetimsizliğin normal sonucudur.

RTÜK’ün görevi, kamuoyuna dönük birkaç açıklamayla ya da gecikmiş,........

© Yeni Asya