“Cihad-ı manevî olan mesleğimize taalluk eden bütün bahisler, ilk seferinde hazırlanan ‘Hizmet Rehberi’ adlı kitaba girmedi. Bu meselede bir tahşidat yapın ve mümkün mertebe bütün meselelerin girmesine gayret edin” 1 diyerek çalışmalara başlar.

Zübeyir Ağabeye o günlerde en fazla eşlik eden çarşı esnaflarından rahmetli Necati Can Ağabeydir. Marksistliğimin zirve yaptığı yıllardı. Nur dershanesi de  bizim lokantanın iki dükkân yanındaki berberin üst katında küçük bir mekândı.

Bir gün Necati Ağabey, yanında bir arkadaşıylalokantaya yemeğe geldi. Çarşıda komşumuz olduğu için iyi tanıyordum.  (O günkü zihniyetime göre) bizim fikirlerimize ters gerici, yobaz düşüncelere sahip olduklarını bildiğimden tartışmaya girdik, onlar fazla konuşmadılar. 

Allahu Zülcelâl yedi yıl sonra rahmetinin tecellisini göstererek, beni de onların safına kattı.

Aradan geçen yıllar içinde Necati Ağabeyle defaatle helâlleştik. Kendisine; o gün lokantada yanındakinin kim olduğu sormama rağmen cevap alamıyordum. Bana şöyle derdi “Bugünkü hizmetine bak, o günleri unut, bu hizmet Sahabe mesleğidir” diyerek konuyu kapatırdı.

“Zübeyir Ağabeyi o yıllarda tanımış olsaydım, ben onu yediği pirinç lapasının üzerine kapattığı domates ile bırakır mıydım? Lokantadan götüreceğim yemeklerle onu doyurmaz mıydım?” diyerek yıllardır hayıflanıyordum.

Geçenlerde gördüğüm rüya bu hayıflanmalarımı bir çeşit sevinç ve ümide........

© Yeni Asya