Rum Suresi Kur’ân’ın 30. suresi olup Mekke’de nazil olmuş ve 60 ayettir. Ehl-i kitap (İsevî) olan Romalıların birkaç sene içinde İranlılara galip geleceğini bildirdiği için, “Rum” ismini almıştır.  

 Rumlardan maksat, o zaman Doğu Roma’da yaşayan Bizanslılardır. Bizanslılar Ehl-i kitap, İranlılar ise Mecûsî idiler. Nübüvvetin beşinci senesinde vuku bulan bir savaşta İranlılar Bizanslıları müthiş bir şekilde mağlup etmiş, Ürdün, Filistin, Mısır, hatta Anadolu’yu onlardan alarak İstanbul Boğazına, Kadıköy’e kadar dayanmışlardı. Bu durum Mekke müşriklerini sevindirmiş, fakat Müslümanları üzmüştü. Çünkü Müslümanlar ehl-i kitap olanları kendilerine daha yakın görüyor, müşrikler ise kendilerini, putperest olan Mecûsîlerle aynı safta sayıyorlardı. 

Surenin inişinden evvel İranlılar Rumları yenmiş; bunun üzerine Mekkeli müşrikler, “Müşrik İranlılar sizin gibi kitap ehli olan Rumları nasıl yendilerse, biz de sizi öyle yeneceğiz!” diyerek Müslümanlarla alay etmişlerdi. Gelecekle ilgili kesin haberler veren bu surenin ilk ayetleri nazil olunca Allah Resulü (asm), “İranlılar mutlaka mağlup olacaklardır!” buyurdu. Henüz bahse girmek haram kılınmadığı için Hz. Ebubekir, müşriklerden Übey b. Halef ile Rumların üç yıl içinde galip geleceğine dair on deve karşılığında bahse girdi. Hz. Ebubekir bu durumu haber verince Efendimiz (asm), ayette geçen ve üç ile dokuz arasındaki sayıları ifade eden “bid’” kelimesine dikkat çekerek süreyi uzatmasını ve deve sayısını arttırmasını tavsiye etti. Bunun üzerine Hz. Ebubekir, müddeti dokuz yıla, deve sayısını ise yüze çıkardı. Ayetlerin inişinden yedi sene sonra Rumlar, İranlıları ağır bir hezimete uğratarak saltanat merkezlerine kadar girdiler. Zafer haberini alan Hz. Ebubekir, Übey’in mirasçılarından kazandığı yüz deveyi alıp Peygamber Efendimize (asm) getirdi.

Gerçekten de Bizans kralı Herakliyus 624’te İranlıları........

© Yeni Asya