Telefon elimizde, internet her an cebimizde. Sürekli “online”ız. Mesajlar anında gidiyor, bildirimler hiç susmuyor. Ama garip bir şekilde, hiç olmadığımız kadar iletişimsiziz.

Eskiden birine ulaşmak zordu ama kurulan iletişim daha derindi. Şimdi ise ulaşmak çok kolay ama anlamak çok zor. “Nasılsın?” sorusu artık bir alışkanlık, cevabı ise çoğu zaman otomatik: “İyiyim.”

Sosyal medyada herkes konuşuyor ama kimse gerçekten dinlemiyor. Hikâyeler paylaşılıyor, tweetler atılıyor, gönderiler beğeniliyor… Ama kaçımız gerçekten birinin ne hissettiğini anlamaya çalışıyor?

Dijital dünyada kurduğumuz ilişkiler hızlı ama yüzeysel. Bir mesaj yazıp silmek, birini görmezden gelmek, konuşmayı yarım bırakmak… Hepsi çok kolay. Çünkü ekranın arkasında olmak, sorumluluğu da biraz azaltıyor.

Ama gerçek iletişim, sadece konuşmak değil; anlamak, hissetmek ve bağ kurmak demek. Ve ne yazık ki bunu giderek daha az yapıyoruz.

Bir odada yan yana oturup telefonlara gömülmek artık sıradan bir sahne. Aynı masada olup farklı dünyalarda yaşamak… Belki de çağımızın en büyük çelişkisi bu.

Bazen biri gerçekten “iyi değilim” dediğinde ne cevap vereceğimizi bile bilemiyoruz. Çünkü dinlemeye değil, cevap vermeye alıştık. Anlamaya değil, geçiştirmeye… Hızlı tüketilen bir iletişim çağında, duygular da hızlı tüketiliyor.

Belki de sorun teknolojide değil, bizim onu kullanma şeklimizde. Sürekli bağlıyız ama gerçekten temas hâlinde miyiz?

Bir düşün: En son ne zaman birinin gözlerinin içine bakarak, gerçekten “nasılsın?” diye sordun?

Ve daha önemlisi… o cevabı gerçekten dinledin mi?

© Yeni Ankara