Tarihî ve jeopolitik gerçeklik, bir kez daha ‘oyunu’ bozuyor. Bir asırlık soykırım iftirası, giderek ‘kullanışlı aparat’ olma niteliğini kaybediyor.

Mevzunun geçmişini, kısaca özetleyelim:

Ermeniler… ‘Millet-i Sadıka’ dediğimiz ahali… 1071’den 19. yüzyıl ortalarına kadar, bağrımızda huzur içinde yaşadı.

Türk, askerlik yapıp cephede şehit olurken… Türk, toprağı işleyip, milletin karnını doyururken…

Ermeni vatandaşlarımız zanaat ve ticaretle zenginleşti. Rahat ve müreffeh bir hayat sürdü.

Ta ki, Rusya dâhil Batılı emperyalistler, Türk’ü Anadolu’dan silmek için, bağrımızdaki etnik unsurları kullanmaya başlayana kadar…

Kadim Ermeni kilisesinin karşısına; Rus Ortodoks, Katolik ve Protestan kiliselerini kurdular. Gariban Ermenileri mezhep mezhep böldüler.

Nihayetinde, 800 senedir bağrında huzur ve güven içinde yaşadıkları Türk’e karşı Ermeni’yi kışkırttılar.

DEVLETİMİZ ZAAFA DÜŞÜNCE

Türk Devleti, 1877-1878’deki Rus savaşı sonunda zaafa düşünce, silahlandırılıp kışkırtılan Ermeniler, kapı komşusu Türk ve Kürt Müslümanlara karşı katliama girişti.

Devletimiz, yıllarca sabretti. ‘Millet-i Sadıka’nin, kurulan tuzağı göreceğini umdu. Ama olmadı. 1914’te Türk Ordusu 7 cephede savaşa girince, önceden silahlandırılan Ermeni çeteler, acımasız bir katliama girişti. 500 bine yakın Müslümanı katletti.

Ve Türk Devleti, tarihî bir karar alarak, Ermeni halkının büyük bir bölümünü zorunlu göç ve iskâna, yani ‘tahcir’e tabi kıldı.

Ordusu cephede savaşan Türkiye, zorunlu göç sırasında elbette yüzde yüz güvenlik sağlayamadı. Nihayetinde, Ermeni çeteler üzerinden dökülmüş Müslüman kanları vardı. Karşılığı........

© Yeni Ankara