Modernleşmenin tahribatı ve insanlığın kurtuluş çaresi olan iki ayet!

Modern insanın imkânları çoğaldıkça huzursuzluğu da büyüyor. Daha hızlı yaşıyor, daha çok tüketiyor, daha fazla seçeneğe sahip oluyor; fakat bütün bunlar kalbin aradığı sükûneti getirmeye yetmiyor. İslam ise insana huzuru dışarıda değil, önce kendi içinde ve Rabbiyle kurduğu ilişkide aramasını öğütlüyor.

İmkânlarımız çoğaldı, fakat huzurumuz artmadı. İslam, insanın aradığı sükûneti eşyanın çoğalmasında değil, kalbin Rabbiyle kurduğu ilişkide bulabileceğini hatırlatıyor. Huzur, hayatın bütün sıkıntılardan arınması değildir. Asıl huzur, değişen hayat karşısında insanın dayanacağı sağlam bir merkeze sahip olmasıdır. Bugünün insanı hiç olmadığı kadar imkâna sahip. Dünyanın bir ucundaki habere birkaç saniyede ulaşabiliyor, istediği ürünü bir tıkla satın alabiliyor, insanlarla sürekli iletişim hâlinde kalabiliyor. Modern insanın en büyük şikâyetlerinden biri huzursuzluk. İnsanın ihtiyaçları ile arzuları birbirine karışmış durumda. Daha fazlasına sahip olmak, daha mutlu olacağımız düşüncesini besliyor. Oysa her yeni sahip oluş, beraberinde yeni bir beklenti getiriyor. Böylece insan, sahip olduklarının tadını çıkarmak yerine sahip olamadıklarının da peşinden koşuyor.

Bu konunun yine sanatçılar ve entelektüeller açısından en belirgin biçimde görüldüğü alanlardan biri de neredeyse yüzyıllık gündemimiz olan laikliğin hayatımıza kutsallaştırılarak sokulmasıdır. Laiklik, esas itibarıyla devletin, insanların inançları karşısında tarafsız kalmasını gerektiren siyasî bir ilke olduğu hâlde Türkiye’de laiklik toplumun dinî hayatını dönüştürmeyi amaçlayan kültürel bir programa dönüştürüldü. Bu anlayışta din, insanların hayatlarına anlam veren ve toplumsal ilişkilerini şekillendiren bir gerçeklik olarak değil, modernleştikçe ortadan kalkması gereken tarihsel bir kalıntı olarak görüldü. Cumhuriyetçi modernleşme; insanımızın millî ve manevi değerlerini bitirdi. Toplum; modern olanlarla direnenler, modern hayatla kendi hayat........

© Yeni Akit