Kalbi sönen çağda muharririn mesuliyeti

İnsanlık, tarihin hiçbir döneminde bugünkü kadar bilgiye yakın, fakat hakîkate bu kadar uzak olmamıştı. Parmak uçlarında milyonlarca veri dolaşırken, insan ruhu hiç olmadığı kadar yalnız, yorgun ve parçalanmış bir hâle geldi. Teknoloji büyüdü, şehirler yükseldi, ekranlar çoğaldı; fakat insan küçüldü. Modern dünya, aklı büyütürken kalbi ihmal etti. İşte çağımızın en büyük kırılması burada başladı.

Bugün yalnız Türkiye’de değil, bütün dünyada büyük bir mânâ krizi yaşanmaktadır. Aile çözülüyor, gençlik dijital dünyanın görünmez kuşatması altında kimlik bunalımı yaşıyor, hakikat yerine algı, hikmet yerine hız, tefekkür yerine tüketim hâkim oluyor. Türkiye’de yapılan araştırmalarda gençlerde sosyal medya ve dijital bağımlılığın “alarm verici” seviyelere ulaştığı belirtilmektedir.

Bu tablo sadece teknolojik bir mesele değildir; bu, doğrudan doğruya insanın ruhunu kaybetme meselesidir.

Kur’ân-ı Kerîm’in insan tasavvuru ile modern dünyanın insan anlayışı arasındaki uçurum tam da burada ortaya çıkar. Kur’an, insanı yalnızca düşünen bir varlık olarak değil; kalbi, ruhu, vicdanı ve mesuliyeti olan bir emanet taşıyıcısı olarak tarif eder. Nitekim Rabbimiz:

“Onların kalpleri vardır ama onunla idrak etmezler...” buyurur.

Bugünün insanı tam da bu ayetin tasvir ettiği zihinsel parçalanmayı yaşamaktadır. Görüyor ama basiret sahibi değil. Konuşuyor ama hikmet üretemiyor. Yazıyor ama hakîkate hizmet etmiyor.

İşte burada kalemin mesuliyeti başlıyor.

Çünkü kalem, sadece yazı yazan bir araç değildir. Kalem; bir medeniyetin hafızası, ahlâkın taşıyıcısı ve toplum ruhunun inşa vasıtasıdır. Bir toplumun hangi istikamete gideceğini çoğu zaman siyasetçilerden önce muharrirler belirler. Kelimeler önce zihni, sonra hayatı şekillendirir.

Bu sebeple İslâm düşüncesinde ilim hiçbir zaman nötr kabul edilmemiştir. İlim; ahlâkla, hikmetle ve hakîkatle birleşmediğinde insanı yükseltmek........

© Yeni Akit