Tarkan konserleri ve fanatizmin kökeni

ALİ OSMAN AYDIN

Türkiye’de magazin gündemi ve sosyal medya bir süredir Tarkan konserlerini konuşuyor.

Tarkan’ın yaptığı her iş zaten ülkede çok konuşuluyor çünkü medyanın içindeki (Belki de dışındaki) çok güçlü bir lobi sahneye adımını attığından beri Tarkan’ı bir fenomene dönüştürmek için sözleşmiş gibi hareket ediyorlar.

Neyse, bu konuya girmeyelim çünkü meselenin konuşmak istediğim kısmı bu değil.

Benim için bu konser konusunu dikkate değer kılan şey, Tarkan seyircisinin, Tarkan eleştirileri konusunda sergiledikleri fanatik tutum.

Konserin videoları aynı anda sosyal medyada dolaşıma girdiğinde bazı insanlar, Tarkan’ın yıllardır bir adım bile gelişmeyen sahne performansına yönelik eleştiri yaptılar gayet normal bir şekilde.

O da ne?

Hayranlar bu gayet sıradan, masum eleştiriler karşısında adeta çılgına döndüler. Kıskançlık, cehalet suçlamaları ve hakaretler havada uçuştu…

Öyle görünüyor ki bu kitle Tarkan’ı eleştiri üstü bir kişilik olarak görüyor. Kendilerinin öyle görmelerinde benim açımdan bir sakınca yok ama bunu herkese dayatmaları incelenmesi gereken bir psikoloji.

Kimsenin onun monoton dansını, 90’lara saplanıp kalan müzikal kariyerini, yıllardır dillere pelesenk olacak tek bir şarkı bile üretememiş olan mesleki tembelliğini eleştirmeye hakkı yok! (!)

Fanatik dinleyicilere göre onu takdir etmek zorundasınız!

Onunla ilgili her sözünüze “Mega star” diye başlamak zorundasınız!

En azından “star” demelisiniz…

Çünkü o en iyisi, en yeteneklisi, en harikası, en, en, en…

*

Peki Tarkan’ı müzikal anlamda gerçekten harika buldukları için mi hayranları coşkulu fanatizm ile savunuyor, en ucuzu 300 euro olan biletleri dakikalar içinde bitiriyorlar?

Bence öyle değil.

Bence bu tavrın arkasında basit bir hayranlıktan çok psiko-sosyal hatta siyasal ihtiyaçlar var.

Bir defa bizim problem olarak gördüğümüz değişmeyen ve daha çok 90’lar repertuvarıyla........

© Yeni Akit