Değerli okuyucularımız;Bir zamanlar kapılar kilitlenmez, gönüller kapanmazdı. Komşunun derdi bizim derdimiz, akrabanın sevinci bizim sevincimizdi. Mahalle kültürü vardı, büyüklerin duası, küçüklerin saygısı vardı. İnsanlar birbirine omuz verir, acılar paylaşılır, sevinçler çoğalırdı.Bugün ise aynı şehirde, hatta aynı sokakta yaşayan insanlar birbirinden habersiz… Aynı aile içinde bile aylarca, yıllarca görüşmeyen kardeşler, anne ve babasını aramaya vakit bulamayan evlatlar, hâl hatır sormayı unutan akrabalar…Peki, biz ne zaman bu kadar yalnızlaştık?Ne zaman "biz" olmaktan vazgeçip sadece "ben" demeye başladık?Modern hayatın peşinde koşarken en büyük servetimizi kaybettik: Muhabbeti… Diyaloğu… Akrabalık bağlarını…Bugün toplum olarak yaşadığımız huzursuzlukların, psikolojik bunalımların, yalnızlığın ve sevgisizliğin temelinde biraz da bunun payı yok mudur?Yüce Allah şöyle buyuruyor:"Allah'a kulluk edin, O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın. Ana-babaya, akrabaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya ve uzak komşuya iyilik edin." (Nisâ Sûresi, 36. Ayet)Bir başka ayet-i kerimede ise Rabbimiz bizleri şöyle uyarıyor:"Demek ki siz, iş başına gelecek olursanız yeryüzünde bozgunculuk yapacak ve akrabalık bağlarını koparacaksınız. İşte onlar, Allah'ın lânetlediği........

© Van Havadis