Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr

Ο Κρις Χέτζες γράφει για το συγκλονιστικό «Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» (The Voice of Hind Rajab). Το αντιπολεμικό φιλμ, που απέσπασε μεταξύ των άλλων το  Αργυρό Λιοντάρι στη Βενετία και υμνήθηκε ως «η ταινία της δεκαετίας», προβλήθηκε πρόσφατα στους ελληνικούς κινηματογράφους και μπορείτε να το δείτε στο Cinobo.

«Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ», όπως όλα τα σπουδαία έργα τέχνης, παίρνει μια απλή ιστορία —τη μάχη για να σωθεί η ζωή ενός 6χρονου κοριτσιού, της Χιντ Ρατζάμπ, παγιδευμένης σε ένα αυτοκίνητο στη Γάζα, περικυκλωμένης από δολοφονημένα μέλη της οικογένειάς της— και την ανυψώνει σε αρχέτυπο. Αυτή η ιστορία είναι τόσο παλιά όσο ο χρόνος. Βρίσκεται στον πυρήνα κάθε θρησκευτικής και ηθικής λογοτεχνίας. Αντιπαραθέτει τη σκληρότητα και την αναλγησία της εξουσίας με την ενσυναίσθηση και τη συμπόνια των αδύναμων. Μας ρωτά τι είδους ζωή θέλουμε να ζήσουμε. Είναι μια ζωή που ορίζεται από ύβρη, κυριαρχία και βία; Ή μια ζωή που ορίζεται από συμπόνια, δικαιοσύνη και αυτοθυσία; Αυτά είναι ηθικά, όχι πολιτικά ερωτήματα.

Το να φροντίζεις, να διατηρείς και να προστατεύεις τις ζωές εκείνων που δαιμονοποιούνται στον πόλεμο σημαίνει να χαρακτηρίζεσαι προδότης — ανατρεπτικός, εχθρός. Σημαίνει να διακινδυνεύεις τον θάνατο. Ο πόλεμος, και ιδιαίτερα η γενοκτονία, είναι η κατεξοχήν έκφραση αυτού που ο Σίγκμουντ Φρόυντ ονόμασε Θάνατο (Thanatos), το ένστικτο θανάτου που ωθεί τους ανθρώπους στην καταστροφή των άλλων και του εαυτού τους.

Όσοι αγωνίζονται για τον Έρωτα, για τη ζωή, εξαλείφονται. Αυτό το ρήγμα βρίσκεται στον πυρήνα της ταινίας. Είναι η σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι. Και, όπως συμβαίνει τόσο συχνά στον πόλεμο, ο Θάνατος επικρατεί. Αυτή η σχεδόν βέβαιη ήττα προσδίδει αδιαμφισβήτητη ευγένεια σε όσους αψηφούν τις δυνάμεις του θανάτου.

Το Ισραήλ και οι υποστηρικτές του δεν θέλουν ο έξω κόσμος να δει τον γραφειοκρατικό μηχανισμό που διαιωνίζει τη μαζική σφαγή του, αλλά, υποψιάζομαι, ακόμη περισσότερο δεν θέλουν να δει την ανθρωπιά των Παλαιστινίων που αντιστέκονται.

Ήταν δύσκολο να βρω προβολή. Ταξίδεψα πάνω από μία ώρα για να τη δω στο Film Forum στη Νέα Υόρκη, όπου υπήρχε μόνο μία προβολή στις 4:45 το απόγευμα. Κατάλαβα γιατί. Παρά την αποδοχή από τους κριτικούς, μια σκηνοθέτρια υποψήφια για Όσκαρ και βαριά ονόματα της βιομηχανίας όπως ο Μπραντ Πιτ και ο Χοακίν Φίνιξ πίσω από αυτήν, η ταινία —σε σκηνοθεσία της Τυνήσιας δημιουργού Καουτέρ Μπεν Χάνια— αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες να βρει διανομή στις ΗΠΑ, φέρεται λόγω «φόβου» και διαφωνίας με την «πολιτική της».

Δεν είναι μόνο συγκλονιστική ούτε απλώς ένα κινηματογραφικό αριστούργημα· ξεγυμνώνει τη ρητορική και την προπαγάνδα για να αποκαλύψει τη θεμελιώδη σύγκρουση ανάμεσα στον Ισραηλινό κατακτητή και τον κατακτημένο. Είναι μια σύγκρουση για την κλοπή παλαιστινιακής γης, για μια βίαιη και θανατηφόρα κατοχή που έχει εξελιχθεί σε πλήρη γενοκτονία στη Γάζα. Αλλά είναι επίσης η αρχέγονη σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις της ζωής και του θανάτου.

Όποιος παρακολουθεί τη δολοφονική επέλαση του Ισραήλ στη Γάζα γνωρίζει την ιστορία της Χιντ Ρατζάμπ. Στις 29 Ιανουαρίου 2024, ο ισραηλινός στρατός διέταξε την εκκένωση της συνοικίας Τελ αλ-Χάουα. Έξι μέλη της οικογένειας Χαμαντέχ, μαζί με την 6χρονη ανιψιά τους Χιντ, στριμώχτηκαν σε ένα μαύρο Kia και προσπάθησαν να διαφύγουν. Δεν έφτασαν μακριά. Ένα ισραηλινό τανκ άνοιξε πυρ στο αυτοκίνητο, σκοτώνοντας όλους εκτός από τη Χιντ και την 15χρονη ξαδέλφη της, Λαγιάν. Η Λαγιάν κατάφερε να καλέσει την Παλαιστινιακή Ερυθρά Ημισέληνο από το τηλέφωνο του νεκρού πατέρα της.

«Μας πυροβολούν. Το τανκ είναι δίπλα μου», λέει η Λαγιάν στον τηλεφωνητή, Ομάρ Αλκάμ.

«Κρύβεστε;» ρωτά ο Ομάρ.

«Ναι, μέσα στο αυτοκίνητο… το τανκ είναι δίπλα μας», λέει η Λαγιάν.

Ακούγονται πυροβολισμοί — 62 σε έξι δευτερόλεπτα — καθώς η Λαγιάν ουρλιάζει. Η γραμμή κόβεται.

Η Χιντ απαντά αργότερα. Λέει ότι η Λαγιάν πυροβολήθηκε και ότι όλοι «κοιμούνται». Είναι παγιδευμένη ανάμεσα σε αιμόφυρτα σώματα.

Για τρεις ώρες οι διασώστες προσπαθούν να πάρουν άδεια για ασθενοφόρο. Η ταινία εστιάζει στην απόγνωση και τις προσπάθειές τους.

Η Ράνα αλ-Φακίχ προσπαθεί να την καθησυχάσει. «Φοβάμαι πολύ… έλα να με πάρεις», λέει η Χιντ.

Μετά από ώρες δίνεται άδεια. Το ασθενοφόρο με τους Άχμεντ αλ-Μαντούν και Γιούσουφ Ζέινο πλησιάζει αλλά δέχεται πυρά και χάνεται η επικοινωνία.

«Γιατί δεν μιλάς;» «Γιατί αιμορραγεί το στόμα μου», απαντά η Χιντ. «Σκούπισέ το…» «Δεν θέλω να λερώσω τη μπλούζα μου για να μην στενοχωρήσω τη μαμά μου».

Λίγο μετά, η φωνή της σβήνει.

Η μητέρα της, Ουισάμ, την περιμένει μάταια. Δώδεκα μέρες μετά, βρίσκουν το καμένο ασθενοφόρο και τη σορό της Χιντ στο αυτοκίνητο, με 335 τρύπες από σφαίρες.

Η ταινία μας θυμίζει ότι η αδιαφορία είναι συνενοχή. Μας καλεί να επιλέξουμε.

Στην Ελλάδα τα ΜΜΕ που στηρίζουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, χρημαδοτούνται από το ... κράτος. Tο tvxs.gr στηρίζεται στους αναγνώστες του και αποτελεί μια από τις ελάχιστες ανεξάρτητες φωνές στη χώρα. Mε μια συνδρομή, από 2.9 €/μήνα,ενισχύετε την αυτονομία του tvxs.gr και των δημοσιογραφικών του ερευνών. Συγχρόνως αποκτάτε πρόσβαση στα ντοκιμαντέρ και το περιεχόμενο του 24ores.gr.

Οι κυριότερες ειδήσεις της ημέρας

© TVXS