Bundan elli sene öncesinde hemen her köyde hemen her ailenin koyunları, keçileri, inekleri, öküzleri vardı. Tavuk kaz ördek gibi küçük evcil hayvanların esamesi bile okunmuyordu... Yumurtaya para verilmezdi. Tere maydanoz soğan marul herkesin bahçesinden sofraya taze kopartılıp getirilirdi. Hemen her ailenin evi yanında sebze ve meyve bahçesi vardı. Herkesin elma, armut, erik, dut, kayısı, şeftali ağaçları vardı. Soğan, patates, fasulye, biber, domates, marul, pancar, yer elması, salatalık vb. sebil gibiydi...

Sonraları ne oldu ise azar azar önce teknolojiyle tanıştık, modernlik bize pek zarif şeyler sunmaya başladı. Rençperlik etmesinler okusunlar da kendilerini kurtarsınlar diyerek çocuklarımızı şehirlere yönlendirdik. Burada da abarttık. Herkes okuyacaksa geride kim kalacaktı? Sebzeyi meyveyi kim yetiştirecek bu çifti çubuğu kim yapacak kim yürütecekti?

Tamam modernlik gelerek tarlalar kolay sürülüp biçerdöverlerle tırpana gerek harman olmadan işler kolaylaşıvermişti. Ama insanın toprağa ait oluşu gerçeği aklımızdan uçup gitmişti. Toprak olmadan bitkiler ve ağaçlar nasıl kurursa topraktan kopan insan da öyle kururdu... Öyle olmadı mı? Sebep ne olursa olsun, içeriden dışarıdan kimler ne akıl verirse versin, teşvikler yönlendirmeler ne yapılırsa yapılsın........

© Türkiye