“Bir haftadır karakola gelip gitmekten bıktım. Kaçmak istesem de olaylar peşimi bırakmıyor.”

Ah Cemil... Seni nasıl anlatsam... Nerede problemli, içinden çıkılmaz bir iş, bir olay olsa hep onun adı geçiyordu. O yapsın yapmasın herkes ön yargı ile nedense hemen ona “suçlu” damgasını vuruyor: "Mutlaka bu işte Cemil'in parmağı vardır" diyorlardı.

“Bir insanın adı çıkacağına canı çıksın” dedikleri gibi artık Cemil'in adı böyle anılmaya başlamıştı. Oysa Cemil kimseye saygıda kusur etmeyen arkadaş canlısı birisi idi. Onu ne zaman görsem hâlimi hatırımı sorar hemen ellerime sarılır hatta istemeyişime rağmen ısrarla ellerimi öperdi. Onun kalbi kırılmasın diye mecburen ellerimi öptürürdüm. Bir gün yolda karşılaştığımızda yine ellerime sarılıp öptükten........

© Türkiye