Görünmeyen güzellik, göremeyen göz
“Sen gerçekten dediğin gibi güzel olsaydın, görenler hiç seni bana bırakır mıydı?”
Gözleri görmeyen bir adam, gözleri gören bir kadınla evlenmiş. Gel zaman git zaman kadın kendi güzelliğini öve öve bitiremezmiş. Her gün aynanın karşısına geçer, gerdanını kırar, kocasına dönüp başlarmış anlatmaya:
"Ah bir bilsen ben ne kadar güzelim... Şu zarafetim şu belime kadar inen ipek saçlarım... Bir görseydin, aklın başından giderdi..."
Kadın günleri, haftaları, yılları kibrine kumaş edip kocasının sessizliğine sarınmış. Adamcağız her defasında başını öne eğer, hürmetinden sükût eder, tebessümle yetinirmiş. Ancak günün birinde, yine aynı övünmeler devam ederken adam derin bir nefes almış:
"A hatun! Sen gerçekten dediğin........
