Diz çökmüş her yaştan mümin, yemeklerini yemiş, namazlarını kılmış ilk defa gördükleri, tanımaya çalıştıkları 'şeyh'lerini dinliyorlardı!

İki kafadar tüccar, Kızıl Köşk'e doğru sohbet ederek yürüyordu. Yaklaştıkları evin bahçesindeki meyve ağaçları, kıtlık senelerinin kâbuslarını hatırlatan, çelimsiz, siyah iskelet gölgeleri gibi görünüyordu. Aziz Kripto’nun azme, gayrete, çalışmaya, dair söyledikleri 'hikmetleri' dinlerken duydukları stres ve sıkıntıları, muvaffak olamazlarsa başlarına gelebilecek tehlikeleri, anlatıyor. Artık yolun sonuna az kaldığını, iyice yaklaştıklarını düşünüp seviniyorlardı. Sayılı günler ne de çabuk geçmişti. Hem bir elleri balda, bir elleri yağda yaşamış, hem de kahraman olmayı hak etmişlerdi. Asıl bundan sonraki hayat mühimdi. Anlı, şanlı ustalar mermerden, tunçtan belki de altından heykellerini dikecek, maceraları dilden dile, kuşaktan kuşağa bir masal gibi anlatılacaktı. Tatlı hayallerinden nöbetçinin “Kimsiniz?” sorusu uyandırdı. O zaman Kızıl........

© Türkiye