"Hay Allah iyiliğini versin Dilara. Maria’yı Doğan Bey’imiz, tâ orada Hasan Bey kardeşimize nikâhlamış. Bilmediğimi mi sanıyorsun?"

Süleyman Çelebi’nin ilk defa okuyacağı Mevlid-i şerif denilen şiir gibi manzum cevabı duymak için ise ayrı bir telaş, ayrı bir gayret, fevkalâde bir heyecan vardı.

Bursa, ne zamandan beri ilk defa topyekûn ayağa kalkmış, rengârenk insan ormanı gibiydi âdeta.

Çoğu yapraklarını dökmüş çınarların alaca gölgeleri altında önde Doğan Bey, ardı sıra akıncılar ve diğer zevat atları üzerinde geliyorlardı.

Davulların gümbürtüsüne tiz kös sesleri, mehteranın nağmelerine tulumların ahengi, zil ve tef tempoları, çocukların şen şakrak bağrışmalarına at kişnemeleri karışıyor… Son güz güneşinin tadını çıkarırcasına sayısız, serçe ve envaiçeşit kuşlar, çılgın naralarla havayı çın çın çınlatıyordu.

Dalları yerlere kadar bükülmüş altın sarısı ayva ağaçlarının arkasında iki katlı beyaz köşkün önünde farklı bir heyecan, değişik bir telaş yükseliyordu. Gülşah’ın........

© Türkiye