Süleyman Çelebi, yazdığı müsveddeleri edeple, biraz da utanarak uzattı. Emîr hazretleri, her bir yazıyı ayrı ayrı inceledi.

Ağlayarak hatalarını, kusurlarını anlattı. Tövbe ve istiğfar ettiğini söyledi Çelebi.

- Onun için hâlâ toplum içine çıkamıyorum.

- Doğan Bey’imiz Allahü teâlânın izniyle suçluları er geç getirecek.

- Bu bir müjde efendim. Maksadım, bana emanet edilen kürsüden yapılan haksızlığı, yanlışlığı, yine aynı kürsüden düzeltmek.

- Yazdıklarını ver bakayım.

Süleyman Çelebi, yazdığı müsveddeleri edeple, biraz da utanarak uzattı. Emîr hazretleri, her bir yazıyı ayrı ayrı inceledi.

- Hepsi de Sevgili Peygamberimizin üstünlüklerini anlatıyor. Fakat ölçü, kafiye tutmamış!

- Farkındayım efendim.

Hilâl kaşını yukarı kaldırdı. İri, kara gözleri sanki daha bir büyüdü. Kocaman kavuğu altında daha heybetli görünen kafasını ağır ağır salladı;

- Süleyman efendi, öfkeyi yenmen lazım. Hâlâ o hadisenin........

© Türkiye