Beyazıd Paşa, Atmaca Nuri Bey'in ardından iftiharla baktı. Dudaklarında anlaşılmayan bir duâyı mırıldayarak koltuğuna oturdu...

Mahcup bir veda bu, buyur demeden.

Gitme, kal talebi bekleme benden.

Ayrılık kararı verilmiş dünden,

Yiğidin korkusu olmaz ölümden!

Beyazıd Paşa, Atmaca Nuri’nin gözlerinin içine bakarak, ahvalin fenalığını, Osmanlıyı bekleyen tehlikeleri, iç ve dış düşmanları, ahalinin yapısını, zaaflarını, Yıldırım Han’ın dilek ve emirlerini, Emîr Sultan hazretlerinin ve bütün ulemânın duâ ve teveccühlerini, Doğan Bey ve Boğa Hasan Bey’in nerede, hangi şartlarda bulunduğunu, Kâbus denilen yalancı, fırsat düşkünü insanın imkânlarını tek tek, üstüne basarak anlattı. Anlaşılıp anlaşılmadığını tespit için de Atmaca’ya tekrarlattı ve tasdik ettirdi.

Beyazıd Paşa diyeceklerini deyip, lafını bitirdikten sonra doğruldu.

Atmaca Nuri de Paşa’nın kalktığını görünce hemen fırladı.

- Anlaşılmıştır Paşam, dedi...

Beyazıd Paşa,........

© Türkiye