Günümüz çalışma hayatında dijital teknoloji, hayatımızın tam merkezinde yer alıyor. İşverenler, işlerin hızlı yürümesi adına işçilerine akıllı cep telefonları, bilgisayarlar ve tabletler tahsis ediyor. Ancak bu durum, çok ince bir çizgiyi de beraberinde getiriyor: "İş için verilen telefon, tablet ya da bilgisayar çalışanın özel hayatını dikizleme hakkı verir mi?"

Sosyal medyada sık sık gündeme gelen ve mahkemelere de konu olan birçok davada bazı işverenlerin, işçinin eline verdiği akıllı telefonu, mesai saatlerini, işe geliş-gidiş saatlerini ve iş kalitesini ölçen bir araçtan ziyade, işçinin ruhunu, düşüncelerini ve özel hayatını röntgenleyen bir "Truva atı" gibi kullandığı ortaya çıkmaktadır.

"Telefonu ben aldım, faturasını ben ödüyorum, o hâlde içindeki her şey benimdir" mantığıyla hareket eden bazı işverenler, bu konuda maalesef sınır tanımıyor. Ancak adalet, er ya da geç tecelli eden bir hakikattir. Yargıtay, önüne gelen ibretlik bir dosyada suiniyetle bazı işverenlerin bu keyfî ve buyurgan tavrına karşı âdeta bir hukuk manifestosu yayımladı. "Ava giden avlanır" sözünü tam anlamıyla gerçekleştiren bu tarihî karar, işçinin dijital mahremiyetini patronun mülkiyet hakkından üstün tuttu. Tam da bu konuda tüm çalışanları rahatlatacak yepyeni bir karar Yargıtay’dan geldi. Mahkeme, "Keser döner sap döner, gün gelir hesap döner" dedirtecek bir kararla, işverenin işçiye ait mesajları izinsiz okumasını ve bunu fesih gerekçesi yapmasını ağır bir hukuki ihlal olarak kabul etti. İşte, yerel mahkemeden Yargıtay’a uzanan o ibretlik dosyanın anatomisi.

"BANA HER İŞİ YAPTIRDILAR, TELEFONUMA EL KOYDULAR!"

Davanın kahramanı, bir şirkette yaklaşık beş yıl boyunca mühendis olarak ter döken bir işçi. Genç mühendis, mahkemeye sunduğu dilekçede âdeta bir modern kölelik düzenini tasvir etti. Mühendislik diploması olmasına rağmen kendisine ünvanı dışındaki her işin zorla yaptırıldığını, hak ettiği primlerin........

© Türkiye