Günlerdir tüm ülke olarak önce Şanlıurfa, ardından Kahramanmaraş'ta çocuk yaştaki katillerin hepimize yaşattığı acıyı konuşuyoruz. Herkes birilerini suçladı. "Şiddet içerikli dizi ve filmlerin tüm ekranları kaplaması" dedi biri. Diğeri, daha birkaç yıl önce "Okullarda polis istemiyoruz" diyen kampanyaları unutup "Okullara polis koyalım" demeye başladı. Sonra psikologlar ve toplum bilimcilerin öncülüğünde çocukları tek başına bırakıp oyunlardaki kötü niyetlilere teslim eden aileler suçlanmaya başlandı. Arkadaş çevresi, çocuklara verilen aşırı imkânlar ya da bir başkasının hiç ulaşamadığı şeylere özlem... Silaha kolay ulaşım, aşırı silahlanma ve daha bir sürü şey... Bu saydıklarımdan herhangi biri için "Yok canım, bununla ne ilgisi var" diyecek olan çıkar mı? Hiç sanmıyorum.

Psikolog değilim, toplum bilimcisi hiç değilim ama son iki örnekte canımızı yakan, onlarca ailenin ciğerine ateş düşüren okullara saldırı olaylarının faili olan çocukları (birisi öldürüp intihar etti, diğeri öldürüldü) temele aldığımızda sorunun ailede başladığı muhakkak...

Bebekliğinden itibaren ekrana maruz bırakılan bir çocuk düşünün. Yemek yerken karşısında telefon, tablet... Canı sıkılmasın, ağlamasın diye eline verilen oyuncak da bu ışıklı cihazlar. Ne ekran süresi, ne ilgilendiği konular........

© Türkiye