İnsanın kendine kıyışı çoğu zaman sessizdir.

Gürültüsüz.

Kimseye gösterilmeden.

Çünkü insan, varlığına en çok kendi ihanet eder.

Sevgi, şefkat, adalet bekler başkalarından; kendi kendine vermediği her duyguyu dışarıdan almayı ister. Karşılık bulamadıkça içi daralır, yalnızlaşır, değersizleşir.

“Beni anla.” der.

“Beni duy.” der.

“Beni gör.”

Ama dönüp kendine sormaz:

Ben neyim? Ne istiyorum?

Hayatın neresindeyim?

Ali, Ali’yi duymaz.

Ayşe, Ayşe’yi görmez.

Kendini bilmeyen, derdini anlatamaz.

Sabretmeyi, susmayı, saklamayı, göze batmamayı öğrenmiş bir birey, kendi başını okşamayı bile unutmuştur. Kendi kendine yetmeyi, sadece günü atlatmak sanır. Kendine verebildiği tek teselli çoğu zaman “kader” olur.

Varlığını,........

© Tigris Haber