Bazen insan sadece havadan sudan konuşmak istiyor.

Gerçekten yalnızca havadan, sudan… Yağmurdan mesela. Baharın geç gelişinden, kengerin çıkışından, sabah serinliğinden, çiçek açan ağaçlardan söz etmek istiyor. Ama bu ülkede havadan sudan konuşmak bile artık mümkün değil.

Çünkü biz normal olmayı unuttuk.

Bu yıl Diyarbakır’da bahar uzun sürdü. Yağmurlar bereketli yağdı. Barajlar doldu, toprak suya doydu. Çocukluğumuzdaki gibi bir bahar yaşadık belki de uzun yıllardan sonra ilk kez. Buralarda bahar zaten misafir gibidir; bir sabah uyanırsınız yaz gelmiştir, bir gece yatarsınız kış çökmüştür. Yağmur yağdığı sürece bahardır bu coğrafyada. Yağmur kesildi mi hayatın üstüne ağır bir sıcaklık çöker.

Ama bu yıl yağmur uzun sürdü.

Normal bir ülkede insanlar bunun sevincini yaşar. Çiftçi toprağına bakıp umutlanır, çocuklar yağmurun altında oynar, insanlar kahvede “Bu sene bereketli olacak” der geçerdi.

Yağmur yağdı, herkes birbirine komplo teorileri anlatmaya başladı. Yok efendim bulutları İsrail yönlendiriyormuş, Suudi Arabistan yağmur taşıyormuş, birileri bulut çalıyormuş… Bir dönem İran Cumhurbaşkanı’nın söylediği o meşhur söz yeniden dolaşıma girdi: “Bulutlarımızı çalıyorlar.”

İnsan düşünüyor gerçekten…

Bir toplum neden en basit doğa olayına bile doğal bir açıklama getiremez hale gelir?

Çünkü güven duygusunu kaybettik.

Bu ülkede artık hiçbir şeyin normal sebeplerle olduğuna inanmıyoruz. Her olayın altında başka bir hesap, başka bir oyun, başka bir senaryo arıyoruz. Çünkü yıllardır yaşadığımız şeylerin çoğu zaten hayatın olağan........

© Tigris Haber