A crise da vivenda deixou de ser un problema dunha parte da sociedade para converterse nunha emerxencia que atravesa xeracións, ideoloxías e clases sociais. Mentres milleiros de familias loitan por chegar a fin de mes, o acceso a unha vivenda digna segue a ser unha das grandes materias pendentes do Estado español.

Hai momentos nos que a realidade é tan evidente que resulta difícil entender como hai quen segue mirando cara a outro lado. A crise da vivenda que estamos a sufrir no Estado español é un deles. Non estamos a falar de estatísticas, de gráficos económicos nin de debates parlamentarios afastados da vida cotiá. Estamos a falar de persoas, de familias, de traballadores e traballadoras que están a ver como o dereito a ter un teito se converte nun privilexio reservado a quen pode permitilo.

Estamos a falar de xente que se ergue cada mañá, acode ao seu posto de traballo, déixase a pel traballando durante toda a xornada e, cando chega á casa, descobre que o seu salario apenas lle permite sobrevivir. Persoas que traballan e que, aínda así, non poden pagar un alugueiro, que non conseguen aforrar e que viven permanentemente coa incerteza de non saber que será delas o próximo mes.

E se falamos de quen está no paro, de quen ten empregos precarios, das familias monoparentais ou de quen ten fillos ao seu cargo, a situación pode converterse nun auténtico drama social.

Hai mozos e mozas que non poden emanciparse, persoas adultas que se ven obrigadas a seguir vivindo cos seus pais e familias que destinan unha parte desproporcionada dos seus ingresos a pagar unha vivenda. Hai persoas que nin sequera poden acceder a un alugueiro convencional e terminan compartindo habitacións a prezos que hai uns anos parecerían impensables.

Mentres tanto, a riqueza segue concentrándose nunha parte da sociedade. O problema non é unicamente que haxa persoas cada vez máis ricas, senón que a distancia entre quen acumula grandes patrimonios e quen depende exclusivamente do seu salario se converteu nunha cuestión central para comprender a realidade económica e social do noso país.

Unha vivenda é un dereito, non unha mercadoría calquera.

E aquí é onde debemos comezar a falar dos grandes propietarios, dos fondos de investimento e dos fondos voitre que atopan na vivenda unha oportunidade para obter rendibilidades económicas.

Non podemos meter no mesmo saco todas as persoas propietarias. Non é o mesmo unha familia que ten unha segunda vivenda, un pequeno propietario que complementa a súa pensión cun alugueiro ou alguén que conseguiu mercar un piso cos aforros de toda unha vida que unha gran sociedade de investimento que acumula centos ou milleiros de inmobles.

As dimensións, os recursos e a capacidade de influír no mercado son completamente diferentes.

Cando a vivenda se converte nun activo financeiro, cando o seu valor se mide exclusivamente pola rendibilidade que pode xerar e cando a capacidade económica das persoas deixa de ser unha consideración relevante, atopámonos ante un problema que vai moito máis alá das decisións individuais.

A vivenda é unha necesidade básica. Non podemos tratala como se fose un produto de luxo ao que unicamente deben acceder quen poida pagar calquera prezo.

E, con todo, iso é o que lles está a suceder a demasiadas persoas. Alugueiros que consomen a maior parte dos salarios, contratos que rematan sen que exista unha alternativa alcanzable e prezos que obrigan moitas familias a abandonar os lugares onde construíron as súas vidas.

A crise da vivenda non é unha cuestión de esquerdas ou de........

© Tercera Información