Το πρόσωπό της καμένο, αλλά τόσο γλυκό το βλέμμα, ρυτίδες πολλές στεφάνωναν το πρόσωπό της. Μαύρα τα ρούχα, καθιστή, έτοιμη να ανοίξει την καρδιά της στον φακό που έχει απέναντί της. Και λέει σχεδόν χαμογελώντας, «Ηθελα τόσο πολύ να χορεύω, να χορεύω, και δε χόρεψα ποτέ».

Ηταν σε μία εκπομπή της ΕΡΤ – ένα με τίτλο «Ο,τι αξίζει». Η δημοσιογράφος χαμογελάει για να μη βουρκώσει, εγώ δεν τα καταφέρνω και γυρνάω σ’ άλλο κανάλι και πέφτω πάνω στον κύριο Τσίπρα να μας προτρέπει, να περιμένουμε τον Θεριστή. Ω, που κλουβιασμένος να ‘ναι. Ξορκισμένος με τον άγριο απήγανο ο γρουσούζης, ο γκαντέμης – που άλλος έχει τ’ όνομα κι άλλος τη χάρη, ή μάλλον τον χάρο, τον μαύρο, τον σκύλο, τον ταμ ταμ Τραμπ. Αλλο κάρο με πατάτες. Μα πήγε κι αυτός να στήσει πόλεμο, χωρίς να λογαριάσει τα στενά του Ορμούζ; Τα οποία στενά – όπως μας πληροφόρησε η κυρία Βούλτεψη,........

© Ta Nea