Το κατάλαβα με το που ξεκίνησαν τα Προσεχώς. Στη γιγαντιαία οθόνη της παγωμένης αίθουσας έπαιξε το τρέιλερ μιας ταινίας με μετα-εξωγήινους, και μετά μιας άλλης με τον Μπρατ Πιτ κι έναν σκύλο με ατσάλινα δόντια, και μετά Γκοτζίλα. Κάτι μέσα μου άρχισε να δονείται, και δεν ήταν μόνο η ηχώ του Κορυφαίου Πολυκαναλικού Ηχου στην ευρύτερη περιοχή του στομαχιού μου: ήταν η Δυνατή Συγκίνηση, η αποκλειστικά προορισμένη για μένα, ετών δώδεκα. Και μετά άρχισε η ταινία.

Μελετημένη προσεκτικά και εκτελεσμένη άψογα. Ολοι οι κωδικοί ήσαν παρόντες για να ενεργοποιήσουν τους δωδεκάχρονους αισθητήρες μου. Ολα όσα θα μπορούσα να ζητήσω εγώ, έφηβος εκπαιδευμένη σε βιντεογκέιμ, βιντεοκλίπ και αφηγήματα συνοπτικού, απροβλημάτιστου, ηθικοπλαστικού καθησυχασμού. Εικόνες τεράστιες, ολοζώντανες, υπέροχες· ήχος συνεχής, μονότονος κι αναλλοίωτος για να με ενημερώνει, χωρίς κόπο, ότι Κάτι Τώρα Θα Συμβεί: χτυπούν τα τύμπανα, θα γίνει μάχη· χτυπούν τα τύμπανα, θα τραβηχτούν σπαθιά, θα συρθούν, θα πετάξουν, θα επιτεθούν τέρατα· χτυπούν τα τύμπανα, Κάτι Σπουδαίο Ειπώθηκε. Α, οι σωστοί διάλογοι: ιδανικά........

© Ta Nea