Συνηθίζουμε να αντιμετωπίζουμε τις πόλεις ως πολεοδομικά συγκροτήματα, αθροίσματα δραστηριοτήτων, παραγωγικών, πολιτιστικών, εκπαιδευτικών, ή ως απλές παρατάξεις κτιρίων και ελεύθερων χώρων. Ομως, οι πόλεις, όπως διαμορφώθηκαν στη νεωτερικότητα ως οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά κέντρα, είναι κάτι πολύ παραπάνω από τις δραστηριότητές τους. Είναι πλέγματα κοινωνικών σχέσεων, ανταγωνιστικών κοινωνικών πρακτικών, προσπαθειών να μετατραπούν σε πεδία κερδοφορίας αλλά και αντιστάσεων σε αυτές.

Με τις πόλεις και γενικότερα τον χώρο, τη γη, να αντιμετωπίζεται ολοένα και περισσότερο ως πεδίο επένδυσης – αρκεί να αναλογιστούμε την επέκταση του κλάδου του Real Estate ιδίως στη σημερινή ιδιαίτερα χρηματιστικοποιημένη εκδοχή του –, οι διακυμάνσεις της οικονομίας αποτυπώνονται στο τοπίο των πόλεων. Και είναι οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις που μεταφράζονται και σε μεγάλες αλλαγές στις πόλεις, νέα κύματα επενδύσεων, αλλά και νέες πιέσεις στους ανθρώπους που ζουν σε αυτές τις πόλεις.

Η Αθήνα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση και όλες οι καμπές της, από την έκρηξη του Δεκεμβρίου 2008 έως τα Μνημόνια και τις επιπτώσεις τους, αποτυπώθηκε ως τραύμα στο σώμα της πόλης, από τα κλειστά καταστήματα έως όλες τις εικόνες φτώχειας και κοινωνικής δυσπραγίας. Αυτό που ακολούθησε και που παρουσιάζεται ως επιστροφή στην «ανάπτυξη», περιελάμβανε μια δραματική αλλαγή στις χρήσεις γης, από το Airbnb μέχρι την εκτεταμένη μετατροπή κτιρίων σε ξενοδοχεία και τις «εμβληματικές επενδύσεις» που αλλάζουν ριζικά το τοπίο, με........

© Ta Nea