Serçeler sabahın erken saatlerinden akşama kadar, yuvalarını inşa etmek için özenle kuru ot ve tüy toplarlar. Kalın ve kısa gagalarının nedeni, beyaz gözlü ve kahverengi kulaklı bülbüllerin aksine, nektar içmek için gagalarını çiçeklerin içine derinlemesine sokamamalarıdır.

Japonya'nın Taisho dönemine (1912-1926) ait, uğurlu kabul edilen serçe ve bambu motifini taşıyan tabak (Fotoğraf: Korasera Antiques)

Mevsimsel kelimeler: "Serçe yuvası" ve "serçe yavruları"

Serçeler, insanlarla ve çevreleriyle olan yakınlıkları nedeniyle uzun zamandır haiku şiirlerinde, Japon halk şarkılarında ve el sanatlarında yer almaktadır. Birçok insan onların tombul görünümünü ve cıvıldamalarını sevimli bulur.

Gökyüzü yavaş yavaş beyaza döner,

Dağlar biraz daha aydınlanır,

Ve ince, yaprak benzeri bulutlar süzülür. – Sei Shonagon'un "Yastık Kitabı"nın ilk bölümünden.

Sengoku döneminden (15.-16. yüzyıllar) kalma Japon savaş ağası Uesugi klanının "Bambudaki Serçeler" (竹に雀, Take ni Suzume) aile amblemi, uyanıklığı ve kutsallığı simgeler (Fotoğraf: Wiki Commons)

Mevsimsel şarkı: 春よ、来い Haru yo, koi! "Bahar Gelsin!"

"Haru yo, koi", söz yazarı Souma Gyofuu'nun klasik bir çocuk şarkısıdır. Efsaneye göre Souma, bu şarkıyı 1923 yılında, o zamanlar sadece iki yaşında olan kızı Mii-chan için yazmıştır. Şarkı, karla kaplı kışın sonunu heyecanla bekleyen ve dışarıda oynamayı özleyen Mii-chan adlı küçük bir kızı anlatır. "Taşan gözyaşlarının tomurcuklarından / Tek tek, kokuları yükselir" gibi sözler, soğuk ve duygusal bir kışın ardından duygusal........

© T24