پس از آن‌که دولت‌های اروپایی از شهروندان خود خواستند برای شرایط اضطراری، مواد غذایی و آب آشامیدنی ذخیره کنند، گزارش‌هایی دربارهٔ حملات سایبری به سیستم‌های سردکننده و تجهیزات برودتی فروشگاه‌ها و مراکز نگهداری مواد غذایی در هفت کشور، یکی پس از دیگری منتشر شده است. بلجیم، لوکزامبورگ، هالند، سویدن، ایرلند، استونیا و فنلند از جمله این کشورها هستند. در برخی موارد، دمای دستگاه‌های منجمدکننده تا مثبت ۵۰ درجهٔ سانتی‌گراد افزایش یافته و در نتیجه، مواد غذایی فاسد شده‌اند.

فراخوان‌های مشابه در بیش از ۳۰ کشور از قاره‌های مختلف جهان

نشریهٔ نیوزویک (Newsweek) و منابع مشابه گزارش داده‌اند که دولت‌های حدود ۳۳ کشور به خانواده‌ها توصیه کرده‌اند برای مدت ۳ تا ۷ روز و در برخی موارد ۱۰ تا ۱۴ روز، مواد غذایی، آب آشامیدنی و اقلام ضروری زندگی را ذخیره کنند.

در اطلاعیه‌های هم‌زمان این کشورها تأکید شده است که چنین توصیه‌هایی به معنای «فراخوان برای جنگ» نیست. بااین‌حال، پرسش اساسی این است: چرا تمامی این کشورها تقریباً به‌صورت هم‌زمان چنین توصیه‌هایی را مطرح می‌کنند؟

بر اساس فهرست‌های منتشرشده، کشورهایی که از شهروندان خود خواسته‌اند برای شرایط فوق‌العاده و وضعیت‌های اضطراری آمادگی داشته باشند، به تفکیک قاره‌ها عبارت‌اند از:

بر اساس فهرست‌های منتشرشده، در قارهٔ اروپا ۱۷ کشور شامل بریتانیا، ایرلند، فرانسه، آلمان، هالند، دنمارک، ناروی، سویدن، فنلند، استونیا، لتونیا، لیتوانیا، پولند، جمهوری چک، اتریش، سویس و کرواسیا چنین توصیه‌هایی را مطرح کرده‌اند. در آمریکای شمالی، ایالات متحدهٔ آمریکا، کانادا و مکسیکو؛ در آمریکای جنوبی، چیلی، کلمبیا، ارجنتاین و برازیل؛ در آفریقا، آفریقای جنوبی؛ در آسیا، جاپان، تایوان، اسرائیل، هند، فیلیپین و سنگاپور؛ و در قارهٔ اقیانوسیه نیز آسترالیا و نیوزیلند از جمله کشورهایی هستند که از شهروندان خود خواسته‌اند برای مواجهه با شرایط اضطراری آمادگی داشته باشند.

ویژگی‌های مشترک کشورهای صادرکنندهٔ این فراخوان‌ها

از منظر جغرافیایی: این کشورها عمدتاً در اروپا، آمریکای شمالی و مناطق توسعه‌یافتهٔ شرق آسیا و حوزهٔ اقیانوس آرام متمرکز هستند.

از منظر اجتماعی و فرهنگی: بیشتر آن‌ها جوامعی با سطح درآمد بالا، شهرنشینی گسترده، تأکید بر مسئولیت‌پذیری فردی و برخوردار از سنت‌های تثبیت‌شدهٔ دفاع غیرنظامی هستند. همچنین، این کشورها عموماً دارای نهادهای دولتی قدرتمند، سطح بالای سواد رسانه‌ای و فرهنگ توسعه‌یافتهٔ «خوداتکایی» هستند.

از منظر اعتقادی و مذهبی: بخش عمدهٔ این کشورها دارای پیشینهٔ مسیحی، اعم از پروتستان و کاتولیک، یا ساختارهای اجتماعی سکولار هستند. البته کشورهایی مانند جاپان، تایوان، سنگاپور و اسرائیل از این الگوی عمومی مستثنا هستند.

از منظر عضویت در ناتو و اتحادیهٔ اروپا: بخش قابل‌توجهی از کشورهای این فهرست عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) هستند. از میان ۳۲ عضو این پیمان، شمار زیادی از کشورهای اروپایی به همراه ایالات متحده و کانادا در این فهرست حضور دارند و تعداد آن‌ها حدود ۱۵ تا ۲۰ کشور برآورد می‌شود.

همچنین شمار کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا در این فهرست قابل‌توجه است؛ به‌گونه‌ای که از میان ۲۷ عضو اتحادیه، بیش از ۱۰ کشور چنین توصیه‌هایی را مطرح کرده‌اند. افزون بر این، اطلاعیهٔ اتحادیهٔ اروپا اصولاً تمامی کشورهای عضو را در بر می‌گیرد.

کشورهایی مانند سویس، اتریش و ایرلند که دارای سنت‌های بی‌طرفی هستند نیز در این فهرست دیده می‌شوند. در مقابل، جاپان، تایوان، آسترالیا و نیوزیلند خارج از ساختار عضویت ناتو و اتحادیهٔ اروپا قرار دارند.

نکتهٔ قابل‌توجه آن است که کشورهای مدیترانه‌ای اروپا، از جمله اسپانیا، پرتگال و ایتالیا، در این فراخوان‌ها حضور ندارند.

بنابراین، هشدارها تمامی اروپا را به‌صورت یکسان در بر نگرفته‌اند؛ بلکه به نظر می‌رسد مناطق مرکزی و شمالی اروپا بیش از سایر بخش‌ها در وضعیت آماده‌باش قرار دارند.

در منطقهٔ آسیا و اقیانوس آرام نیز شرکای امنیتی ایالات متحده هشدارهای مشابهی صادر کرده‌اند. این تمایز جغرافیایی و سیاسی نیز موضوعی قابل‌تأمل است.

تصویری از وضعیت کنونی جهان

به این وضعیت توجه کنید.

کشورهایی که در جهان با عنوان جوامع «متمدن» شناخته می‌شوند، ناگهان از شهروندان خود می‌خواهند که در خانه‌هایشان برای ۳ تا ۷ روز مواد غذایی کنسروشده و آب آشامیدنی ذخیره کنند.

نخست‌وزیر بریتانیا مصرف و ذخیرهٔ لوبیای کنسروشده را توصیه می‌کند؛ جاپان نهاد ویژه‌ای برای مقابله با زلزله ایجاد می‌کند؛ آلمان دورهٔ آمادگی اضطراری را به ۱۰ روز افزایش می‌دهد و سویدن به شهروندان خود توصیه می‌کند که حتی در صورت وقوع جنگ نیز توانایی ادارهٔ........

© Stratejik Düşünce Enstitüsü