Η μπάλα στην Τούμπα πάντα κυλάει. Κυλάει για τα όνειρα, για τις Κυριακές, για τις φωνές που κατεβαίνουν από την εξέδρα και σπρώχνουν την ομάδα λίγο πιο μπροστά. Η εξέδρα είναι φτιαγμένη για να “ζει”, να τραγουδά, να ζητωκραυγάζει. Να μην σωπαίνει ποτέ.

Μόνο που αυτή τη φορά τίποτα από αυτά δεν ίσχυε. Η μπάλα δεν κυλούσε. Και η εξέδρα, για πρώτη φορά, σιωπούσε. Από πόνο. Από τα γιατί. Από θλίψη και πένθος.

Η Τούμπα ήταν εκεί, αλλά δεν έμοιαζε με καμία........

© SPORT 24