Takvim yaprağı sıradan gibi durur. Ama İzmir’de bir binanın duvarına yaslanınca, bu tarih “sıradan” olmaktan çıkar.

Çünkü 1923’te, henüz Cumhuriyet ilan edilmemişken, memleketin aklı İzmir’de şunu konuşuyordu:“Siyasi bağımsızlık yetmez. Ekonomik bağımsızlık şart.”

İzmir İktisat Kongresi’nin (17 Şubat–4 Mart 1923) en kıymetli tarafı; slogan atması değil.Hedef koyması.İş bölümü yapması.Ve en önemlisi: İktisadı, bir “ülke kurma işi” olarak görmesi.

O gün masada romantizm yoktu.“Gönül ister ki” yoktu.“İnşallah düzelir” yoktu.

Köylü konuştu. Tüccar konuştu. İşçi konuştu. Sanayici konuştu.Memleket, “kim kimi kandırıyor” diye değil; kim ne üretecek diye tartıştı.

O günün vizyonu neydi?

Üç kelimeyle özetleyelim: Üretim, tasarruf, sanayileşme.

Üretim: İthalata mahkûm olmadan, içeride üretmek.

Tasarruf: Kıt kaynağı hoyratça harcamamak; sermaye biriktirmek.

Sanayileşme: Tarımın yanına sanayiyi koymak; ham maddeyi işleyip katma değer yaratmak.

Bir başka kritik nokta: Devletin rolü.Ne “her şeye devlet baksın” saflığı…Ne “devlet çekilsin, piyasa mucize yaratsın” masalı…

Devlet; yol açıcı, düzen ve altyapı kurucu olacak.

Özel sektör; girişimci ve üretici olacak.

Yani o günün........

© Sözcü