Aslında, yazının başlığı “Türkiye’den Karadeniz’e” veya “Türkiye’den Türkiye’ye” şeklinde de olabilirdi. Çünkü, bu yazıda, Türkiye’nin her yerinden Türkiye’nin her yerine gidenlerin veya sürekli aynı yerlerde yaşayanların ürettikleri çevre kirliliği işlenmektedir.

“Evlerden binalara, sokaklara, caddelere, köylere, mahallelere, kasabalara, kentlere, yaylalara, dağlara, ovalara, insanın bulunduğu her yere sevgi, dostluk, hoşgörü, barış, görüş ve inançlara saygı yayılırdı. Çevreye, doğaya, suya, toprağa, havaya, tüm hayvanlara, ırkı, kökeni, cinsiyeti, rengi, inancı ve yurttaşlık kimliği ne olursa olsun hiçbir insana şiddet olmazdı. Çünkü şiddeti yapacak insan da bulunmazdı.”

22 Mayıs 2026 tarihli ve “Rize’den Türkiye’ye” başlıklı yazımın bir bölümünde, gurur duyarak yukarıdaki ifadeleri paylaşmıştım.

Merkezi Ankara olan Rize Pazarlılar Derneği’nin, 6 Mayıs 2026 Çarşamba günü, Sosyal Tesisinin açılışı ile Rize Dernekler Federasyonu’nun kolaylaştırıcılığında 7-10 Mayıs 2026 tarihlerinde düzenlenen Rize Günlerinde, şiddet barındırmayan farklı görüşlerin, sevgi, saygı, hoşgörü ve dostluk içinde yaşaması hedefi açısından çok güzel örnekler oluştuğu yönündeki izlenimlerime dayanarak böyle bir paylaşımda bulunmuştum.

Bugünkü yazımı ise üzüntü ve kaygı duyarak paylaşıyorum.

Çünkü, doğduğum ve çocukluğumun yaklaşık 10 yılını yaşadığım topraklarda, Rize, Pazar, Apso Köyü (Suçatı) ve çevresinde, 29 Mayıs-08 Haziran 2026 günlerinde, insan-çevre ilişkileri konusunda yeniden tanık olduklarım hiç de gurur verici değildi.

Çünkü, “Türkiye Küllük ve Çöplük Olmamalı” diyerek, arkadaşlarımla vermeye çalıştığım mücadelede, yazılarımda ve konuşmalarımda dile getirdiklerim konusunda gerekli adımların atılmadığını, muhtarlıklar dahil yerel yönetimlerin yetersizliklerinin, ilgisizliklerinin ve hatta sorumsuzluklarının sürdüğünü, aralarında iş birliğinin kurulmadığını, insan-hayvan ve doğa ilişkisinde........

© Sonsöz