Bir fotoğrafın sınırları vardır. Çoğu zaman gözle görülmeyen ama içerde bir yerde hissedilen sınırlar… Kadraj dediğimiz şey yalnızca bir çerçeve değil; bir kararın, hatta bazen bir tereddüdün izidir. Deklanşöre basmadan hemen önce, çok kısa bir an yaşanır. Her şey oradadır aslında: insanlar, ışık, gölge, fazlalıklar… Ama içerden gelen bir ses bazılarını susturur, bazılarını öne çıkarır. İşte o anda bir seçim yapılır. Ve her seçim, fark edilmeden bir vazgeçişi de beraberinde getirir.

Sokakta yürürken gözümüzün önünden yüzlerce sahne geçer. Aynı anda bu kadar çok şeyi görmek mümkün değildir zaten. Göz, kalbin yöneldiği yere bakar. Bir yüz takılır aklına, bir bakış, bir ışık kırılması… Geri kalan her şey yavaş yavaş silinir. Gürültü çekilir, kalabalık dağılır. Sanki dünya daralır ve sadece seçilen şey kalır. Deklanşör o anda basılır. Fotoğraf, tam olarak o daralmış alanda doğar. Görülen değil, seçilen kaydedilir.

Bir kadraj, içine aldıklarından çok; dışarıda bıraktıklarının izini taşır. Hiçbir fotoğraf bütünü anlatmaz. Anlatamaz da. Her kare, gerçeğin içinden koparılmış bir parçadır. O parçayı büyütürken diğer her şey küçülür, hatta yok olur. Bir çocuğun gülümsemesi kadraja girer ama hemen yanındaki yorgunluk dışarıda kalır. Bir adamın yalnızlığı görünür olur ama o yalnızlığın hikâyesi görünmez. Bir sokak çekilir, ama o sokağın sesi, kokusu, geçmişi eksik kalır. Görüntü vardır; bütün yoktur.

Fotoğraf, gerçeğin tamamı değil; dokunulmuş bir kesitidir. Bu yüzden bir fotoğrafa bakarken sadece görüleni okumak........

© Sonsöz