KÖKÜMÜZ VE KANADIMIZ
Hayatımıza yön veren, sevgisiyle güçlendiren, varlığıyla arkamızda bir dağ gibi duran tüm babaların Babalar Günü kutlu olsun.
Bazı insanlar hayatımıza gelir ve iz bırakır, bazıları ise hayatımızın kendisi olur. İşte baba, çoğu zaman farkına bile varmadan hayatımızın tam ortasında duran o sessiz kahramandır. Baba; gölgesinde büyüdüğümüz, dallarında güven bulduğumuz bir çınardır. Sırtımızı yasladığımızda korkularımızın küçüldüğü, dünyaya karşı bizi güçlü kılan bir dağdır. Hayatın fırtınaları ne kadar sert eserse essin, dönüp sığınabileceğimiz güvenli bir limandır.
Çocukken elinden tutarız; büyüdüğümüzde anlarız ki aslında yıllarca bizi hayata tutunduran onun elidir. Çünkü baba; düştüğümüzde uzanan el, yorulduğumuzda omuz, karanlıkta kandil, yolumuzu kaybettiğimizde pusuladır. Yıkılmaya yüz tuttuğumuzda dayanaktır; ev dediğimiz şeyin çatısı, aile dediğimiz şeyin kökü, yuvanın görünmeyen direğidir. Baba sevgisi çoğu zaman yüksek sesle konuşmaz. “Canım evladım” demekten çok, gece geç saatlere kadar çalışarak, kendine almayıp evladına alarak gösterir sevgisini. Üşüyüp üşümediğini sormaz belki ama sen üşüme diye kendi montunu çıkarıp omuzlarına bırakır.........
