“Bugün başıma bir şey gelir mi?”

İşte asıl trajedi burada başlıyor. Bu toplumda kimse kendini kötü biri olarak görmüyor. Kimse aynaya bakıp “Ben yanlış yaptım” demiyor. Ama garip bir şekilde her şey yanlış gidiyor. Adalet aksıyor, emek değersizleşiyor, umutlar umutsuzca valizini toplayıp gidiyor. Ortada çok tanıdık, çok tehlikeli bir hayalet dolaşıyor.

“Beni ilgilendirmez.”

Bu cümle artık bir korunma refleksi değil; bir kaçış, bir alışkanlık, hatta bir yaşam biçimi haline geldi. Oysa alışmak, sessiz bir vazgeçiştir. Alıştığımız her yanlışta, hayattan biraz daha el çekiyoruz. Bir adım değil; bir bakış, bir itiraz, bir ses eksiliyor içimizden.
Yanlışı görüyoruz. Haksızlığı biliyoruz. Ama konuşmanın bir bedeli var; susmanın ise en azından kısa vadede konforlu bir güvenliği. Unuttuğumuz........

© Sonsöz