1 Mayıs, sıradan bir gün değildir; görünmez kılınan emeğin, bastırılmış seslerin ve ertelenmiş adaletin kendini hatırlattığı bir kırılma anıdır. Bu yüzden mesele yalnızca bir tarih değil; çalışmanın, insan onuruyla ne kadar bağ kurabildiğinin sorgulandığı bir eşiktir.

Bugün hayatı ayakta tutanlar tek bir kesime sığmıyor. Üreten, taşıyan, temizleyen, öğreten, iyileştiren, koruyan… yani gündelik hayatın bütün yükünü omuzlayan herkes aynı görünmez baskının içinde yaşıyor. Farklı alanlarda, farklı yüzlerde ama aynı ortak gerçeklikle: Çok çalışmak, ama eksik yaşamak.

Yerin altında karanlığı soluyanlardan, gün ışığında emeğini toprağa verenlere; uykusuz gecelerde insanlara nefes olmaya çalışanlardan, evine ekmek götürmek için kendi zamanından çalanlara kadar geniş bir emek zinciri var. Bu zincirin her halkasında aynı sessizlik büyüyor. Çünkü bu düzende en çok yükü taşıyanlar, en az konuşabilenler oluyor.

Bugün gelinen noktada daha fazla insan çalışıyor, ancak........

© Sonsöz