Bir istibdad rejimi olan İran’a yönelik savaşın İran’ın içindeki herhangi birşey ile ilgili olduğunu düşünmek ya aldanma ya da aldatmadır. Bugün İran’a savaş açanlar bunu aşağıdakilerden hiçbiri için yapmıyor:

(1) Rejime tepkiden kendi vatanına ihanete uzanan geniş bir spektrumda zilletli bir hale düşen rejim muhaliflerini kurtarmak.

(2) İran Kürtlerini kurtarmak. Kürtler ki zulmü altında oldukları İran devletine karşı sahip oldukları tepkisellikleri kendi aleyhlerine kullanılarak kurbanlık koyun olmaya davet ediliyorlar. Evvela sahada asker olarak kullanılıp telef edilecekler. Zira istibdad rejimlerinin yapacağı katliamlara muhatap olacaklar (bir taşla iki kuş). Daha sonra da o katliamlar, bu katliamları teşvik eden sözde Batılı devletlerce o rejimler aleyhinde o rejimleri insan hakları ihlali teraneleri ile suçlamak için arşiv malzemesine çevrilecek. Böylece hem azmettirici, hem katil, hem maktulün avukatı, hem de insan hakları duyarcısı olacak bir sinsilik. Bu üçkağıdın gafil muhataplarına gelince, ne demeli? İnsanda feraset olmayınca diyecek birşey yok.

(3) İran’ın nükleer silah kapasitesini durdurmak. Nükleer silahlarıyla yarın açıktan Amerika’yı ve Avrupa’yı tehdit edecek bir eşkıya rejime karşı İran’ın geç kaldığı gerçeği de işin cabası.

(4) Ortadoğuda sudan aziz sayılan demokrasiyi İran gibi susuzluk çeken bir ülkeye okyanustan akıllı füzelerle boca etmek arzusu.

(5) Elbette Kadınlar gününde unutmamamız gereken bir başka sebep: İranlı kadınları molla rejiminden kurtarmak. (Afgan kadınların son kullanılma süresi doldu). Onlar ki salıverilseler kış ortasında bile Malibu plajındaymış gibi zenginleştirilmiş........

© Serbestiyet