Ankara'da yaşayan bir 6 Şubat 2023 depremzedesi olarak, bir gün döneceğim Antakya özlemi içinde hala gün sayıyorum ama, aradan geçen onca gün, hafta, ay ya da sene, ne içimdeki öfkeyi azalttı, ne sorularıma cevap buldu, ne aradığım adaleti sağladı, ne de yaşadığım düşkırıklıklarına akla / mantığa uygun sebepler sıralayabildi. 

Bir tanesinin dediği gibi; "tek farkımız, hayatta kaldık"! 

"Ben de" diyen var mı aramızda? 

Yok, kızmıyorum susanlara! 

"İnsan neden susar? Korktuğu için mi, yorulduğu için mi, yoksa artık hiçbir şeyin değişmeyeceğine inandığı için mi? Bazen, sessizlik, huzur değildir! İnsan, anlatmaktan yorulduğunda da susar; anlaşılmadığını düşündüğünde de… Ve en tehlikelisi, değişimin mümkün olduğuna olan inancını kaybettiğinde. Bugün düşündüm; Bir toplumun sessizleşmesi, herkesin razı olduğu anlamına mı gelir?" 

Onca olan bitene baktığımızda, hepimizin içinde bağıran biri var, illa ki var ama, susuyoruz! 

Sessizleşmemiz,........

© sendika.org