Türkiye’de giderek derinleşen siyasi iklimi mercek altına alan “Sarı Zarflar” Berlin Film Festivali’nde Altın Ayı’yı kazanarak uluslararası arenada hak ettiği karşılığı buldu. Bu başarı, filmin yalnızca yerel bir politik bağlama yaslanmadığını; daha geniş bir politik ve estetik bağlamda yankı bulduğunu da gösteriyor. İlker Çatak, önceki filmi The Teachers’ Lounge’da (2023) (Öğretmenler Odası) bireysel etik sıkışmışlığı merkeze alırken, bu kez daha geniş bir toplumsal çerçevede, devlet şiddetinin gündelik yaşamı nasıl yeniden örgütlediğini sorguluyor.

Çatak’ın Ayda Meryem Çatak ve Enis Köstepen ile birlikte kaleme aldığı senaryo, Özgü Namal ve Tansu Biçer’in ölçülü oyunculuklarıyla sağlam bir zemine oturuyor. Hikâye, Derya (Ö. Namal) ile Aziz’in (T. Biçer) bir oyun provasıyla açılıyor: Aziz’in yazdığı politik metinde Derya başrolde. Bu açılış, iki karakter arasındaki dengeli ama kırılgan ilişkiyi daha en baştan sezdiriyor. Derya sahnede görünür olan, Aziz ise daha çok perde arkasında kalan ama entelektüel üretimini sürdüren bir figür. Ezgi karakteriyle Leyla Smyrna Cabas ise bu yapıya kuşaklar arası bir gerilim hattı ekliyor.

Film, politik gerilimi doğrudan merkeze almak yerine, onu başlangıçta bilinçli biçimde arka planda tutarak ilerliyor. Televizyonda protesto haberleri akarken, sokaklarda hareketlilik artıyor; ancak tüm bunlar henüz çiftin gündelik hayatına doğrudan temas etmiyor.

Kırılma noktası Aziz’in öğrencilerini muhalif eylemlere yönlendirmesiyle geliyor. Kısa sürede işlerini kaybeden çift, maddi ve sosyal........

© sendika.org