Kadınlar Günü haftasına denk geldiği için bir konuyu ilginç buldum: Üretmeye ve yaratmaya alışmış kadınlar ekonomik sistemden kopup bir evin lojistiğine hapsolunca, hele bir de annelik rolüne soyununca bazen dışarıdan anlaşılamaz bir depresyona düşüyor. Tam da üzerine ‘Geber Aşkım’ adı ile gösterime giren filmi Mubi’de bulup izledim. Film, ilk bakışta doğum sonrası depresyona girmiş bir kadının kendini ifade etmek için medeni bir dil bulamayıp gittikçe karanlığa gömülmesini işliyor. Film, izleyiciye, “Bu kadın deli mi, yoksa etrafındaki her şey mi delirtici?” sorusunu sorduruyor.

Filmdeki duygu selinin abartılı olduğunu düşünsem de kadınların genel olarak içine düştüğü ikilemi yazmak için iyi bir çıkış noktası olduğunu düşündüm.

Kadınların ‘postpartum’u genelde ağır yaşanmasının sebebi gamsız bir üreticilikten endişeli bir bakıcılığa geçmesi… Yalnızca bir annelik bunalımı değil, bir sistem ve kimlik krizi… Fiziksel ve zihinsel sınırların sürekli ihlali… Kadınlar, sunulan sınırsız imkanlarla ortamına ait olmak zorunda, başka bir........

© Şalom