14 Haziran 1992'de vefat eden Bekir Berk'in ardından cenaze namazından sonra yazılmıştır.

Her insanın bir zâhirî bir de derunî içyapısı vardır. Fotoğraf buutları içinde, fotoğraflardan mürekkep bir filimle insanın zâhirî alanını tasvir etmek bir derece mümkün olsa da insanın derunî, yani iç yapısını tasvir imkânsızdır. Melekûti alanın tasviri, her türlü sınırı aşan bir alanın küçük bir çerçeve içine sığdırılmak istenmesi anlamını taşır.

Bekir Ağabey bulunduğu atmosferi değiştirebilen, kendi kendine yetebilen, belirsizlikleri belirlilik alanına çıkarmakta muktedir, kalpleri uyaran özellikte bir insandı.

Dünyaya yerleşmemişti. Kefeni cebindeydi. Âhirete irtihal etmiş her sevdiği insanın arkasından buğulu duygularla içindeki ağıtı dünyalılara hissettirmek isterdi. Hak dostlarının vefatı Bekir Ağabey’in içindeki bir yangının büyümesine sebep olurdu.

Onlarla birlikte âdeta Bekir Ağabey’in yüreğinin bir parçası da ölüyor gibiydi.

Hak dostlarının ölümünde sema gibi ağlayıp yağmurlaşanlara, Hak dostluğunun anlamı mânâ âleminde tecelli eder.

Âlem-i mânâ insanın içinde bir bostan, bir cennet ve bir gülistandır. Bu âleme dalabilen, oradan, evvel ve âhire; zâhir ve bâtına dair her arzu ettiğini alabilir. Çünkü iç âlem, âlem-i melekût bir sahiplilik alanıdır. Dış alan sahipliliği insanın içindeki sınırsız alanı daraltır. Bekir Ağabey mukadderatça dış alan sahipliliğinden alıkonuldu.

Risale-i Nur’un berk-misal avukatının hizmetini îfa ettiği süre içinde müşahede edilebilen hâl, kâinat vüs’atinde bir değer ifade eder. Tefekkürî mânâda kâinat, ancak Bekir Ağabey’in savunduğu fikirlerin pencerelerinden seyredilebilir. Âlemin........

© Risale Haber