Hadis Ravilerinin Fedakarlıkları
Said Kaplan
Malumunuz olduğu üzere İslamiyet’e her alanda bir saldırı var. Bu alanlardan birisi de Hadislerdir. Önce hadisleri, başarabilirlerse Hz. Peygamberi, onu da başarabilirlerse Kur’an’ı ve nihayet Yaratıcıyı inkara kadar giden bir süreçtir bu. Kendilerine müsteşrik diyen bu gibi yapılanmaların asıl niyeti yükselen İslam’ın gür sadasını engellemek olsa da, bunlara inanan sadık ahmakların bizlerin içinde yer alıyor olması da üzerinde düşünülmesi gereken başka bir konudur.
Hadisler Kur’an’ın ilk tefsiri olduğu için zamanımızda Müslüman kalplere şüphe düşürmek isteyenler Hadis sahasına çok ağırlık veriyorlar. Çünkü onlar da biliyorlar ki Hadisler, Kur’an’ı kafamıza göre yorumlamanın önüne geçer. Birçok mealci grubun birçok Hadisi kabul etmemesi de oldukça manidardır.
Esasında bu gibi grupların Hadisleri reddetmesi Dini hassasiyetten ileri gelmiyor. Yani Hadis düşmanlığı Kur’an sevgisinden gelmiyor, kendi sapık fikirlerine Hadisler müsaade etmediği için daha kolay bir yol olan inkarı tercih ediyorlar. Ya da fikir babalarının yahudi menşeili olduğunu gösteriyor. Meal merkezli giderek Hadisleri inkar edenler öğle namazının dört rekat olduğunu, Kabe’de tavafın (yedi şavt bir tavaf eder) yedi kere olacağını, zekat vermenin vb konuları acaba nasıl anlayacaklar? Kendi kafalarına göre nasıl bulacaklar?
Bu yazımızda Hadislerin bu zamana sağlam olarak gelmesinde yapılan fedakarlığı anlamaya çalışacağız. Kendi sıcak yatağında oturup Google üzerinden bakarak, hiçbir araştırma zahmetine katlanmayan bu gibi tiplerin tarihi şahsiyetleri inkar etmesi elbette normal bir durumdur. Fakat bu gibi ferler bilmelidir ki Efendimiz (asm) 1400 yıl önce kendilerinden haber veriyor ve diyor ki ‘’Bu ümmetin sonradan gelenlerinin önceden gelenlere dil uzatması kıyamet alametlerindendir.’’ Bu ifadeyle Efendimiz (asm) önce gelenlerin, yani Seleflerin makamını da belirlemiş oluyor.
Evvela belirtmek gerekir ki Hadislerin yazılmasını Efendimiz (asm) hayatta iken dahi görebiliyoruz. Başta Ebu Hureyre (r.a) bizzat kaleme alarak Hadisleri yazarak hıfzediyor. Hz. Ebubekir bizzat beş yüz kadar Hadis yazıyor ve hata girmiş olabilir endişesiyle tekrar yakıyor. Hz. Ömer bu konuda çok hassas ve onun döneminde birçok sahabe korkusundan Hadis bile rivayet etmezdi. İlk defa duyduğu bir Hadis’i topluluk içinde sordurur, emin olduğu hadisleri kayda aldırırdı. Öyle kahramanlardı ki tereddütte kaldıkları bir Hadiste bazen aylar süren yolculuklara katlanırlardı. Hadislerin sıhhatine zarar gelmesin diye kendisine gelen mektupları iki sene sonra açan Buhari, annesinin ve kız kardeşinin vefatını ancak böyle öğrenmişti. Öyle bir Buhari ki Üstad Bediüzzaman, ‘’Buhari’de görmek aynı Sahabeden işitmek gibidir’’ tespitinde bulunur. Şimdi böyle hassas bir insanı kendisiyle kıyaslayıp beğenmeyen yeni yetmeler, Buhari de kimmiş diyorlar ya, gerçekten pek komik oluyor. Daha dün ne yediğini hatırlamıyorsun ama İslam Alemi’nin Kur’an’dan sonra en sağlam kaynak olarak kabul ettiği Buhari’nin eserini kabul etmiyorsun. İnsan biraz haddini bilmeli değil mi?
Sahabe efendilerimiz Hz. Peygamber’in ağzından çıkan her sözü kaydetmek üzere aralarında nöbet tutarlardı. Bir gün sabahtan akşama kadar bir Sahabe, diğer gün bir başka Sahabe nöbeti devralırdı. Hz. Cabir, bir Hadis’ten emin olmak için bir aylık mesafeyi yürüyerek gidiyor. Ebu Eyyup El Ensari, tek bir Hadis için Kuzey Afrika’ya gidiyor. Üşengeçliğinden tuvalete dahi gidemeyen bugünün nesli bu kahramanları nasıl anlayabilir değil mi? Hadislerin tahkikatı için o kadar bir hassasiyet vardı ki, Şam’dan Medine’ye, Basra’dan Kufe’ye kadar........
